COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 07 



mus ; altamen multa sane praeclara atque Sacrorum Scriptorum cogilandi scribendique 

 rationcm prodenlia in hac epistola inveniuntur ( 1 ). Quo magis id appareat , perscqua- 

 mur praecepta quaedain , in primis vero ea , quibus ulteriore judicio opus est. 



Quac Deum spectant , maxime argumenli contemplativi esse diximus , quod ilem valct 

 de illis, quae ad Jesum Christum referuntur. Quod aulem Cap. VII. de Jesu 

 Christi persona (de qua verbo monendum est) praecepit , referri polest ad ejus ma- 

 ■gistri, Johannis nimirum , adhortalionem Epist. I. 4, 3, qui eosdem sane homines 

 spectaverat, quos et xj/öpaTTdiicpipiTfei nominaverat Ignatius. 



Praecepta , quae ad homines ipsos respiciunt , Sacri Codicis doctrina fundata sunt. Ferro , 

 quae de variis vitiorum generibus , a quibus homines sese abslüiere dcbeant , dixit , quu- 

 dammodo cum Pauli doctrina 1 Cor. V. 9, 10, 11. comparari possmit. Quae tarnen 

 propterea in praeceptorum expositione enumeravimus , unde conjecturam ducere liceat , 

 quantopere Christiani primo aevo progressi essent in monim doctrina. 



Inter omnia omnis classis praecepta maxime eminere videntur ea , quae alios spectant. 

 Quam generöse quamque pulchre sese habent , quae de ipifJx^Pi^-'! studio Phih'ppensibiis 

 injunxit? non possumus sane, quin viri sensum , quem de Elliices Chrislianae docirin.i 

 habuerit , summis laudibus efferamus. Quid pulchrius , quid justius , quid denique doc- 

 trinae Sacri Codicis magis congruum excogitari potest , quam pro omnibus , pro regibus , 

 imo pro rei Christianae adversariis apud Deum precibus intercedere ? — Officia porro, 

 quae maritos atque uxores spectant, eadem jam apud Ignatium offendimus; quare se- 

 cundum ea , quae ibi diximus , judicanda sunt, — Praeterea mcminit Polycarpus paren- 

 tum , neque juvenum oblitus erat; nee praetermisit eos, qui abis in munere Ecclesiastico 

 praepositi essent : v. gr. Presbyteros et Diaconos. His igitur munera incumbunt gravissima ; 

 ut et viduis injunguntur multa, quae ut illa perpetrent , hinc additur : iWi i'kt) iwrixiT-^ciy. 

 &so~j, de quo legntur Le Moyne ad Var. Sacr. II. pag. 367 sqq. Neque minus laudan- 

 dum praeceptum de liberalitale , quod Polycarpus disertis tjuidem verbis (Cap. X.) 

 suis, ad quos scvibcbat, commendat ; ila ut illi , quando possent , liberales sint neque 

 liheralitatcm dlfferant. 



Inter varii generis incitamenta , quae rede ceteroquin sese habent , offendimus uniim , 

 quo dicilur Cap. II: kxi viiix? syiiptT cet. ( vidc J 8. ) ; unde statuisse yidctur Poly- 

 carpus, Deum tantum sanctos exsuscitaturum esse. Quamquam primä fronte illud 

 sie videatur, altamen, perspcctis aliis Polycarpi locis, apparet , cum non stricto 



sc;i- 



(i) De Polycarpi praeccptls rnoriilibiis sequentia scripsil StäuJIin, ds. d. S. J. II. pag. 95: 

 ■ Dl« Moml (lesselb. n (l'olycarpij enlliält nichts aiisgezeittineles, wenn es n cht die völUuiniiKiio 

 . Uti)eiein.5llmniiii g mit der Moral des iN. T. und der Umstand ist, dass sie fast nur inj\eiL'iL,clite , 

 « reine Slorul ist." 



I 2 



