COMMENTATIO ab QUAESTIONEH THEOLOGICAM. 83 



1cndorent,ChiIiasn,um et Dacmonologiam apud primos ChrJstianos m eorum doclrhnm fi 

 .lernquemagnam earnque noxiam cfficacita.em habuisse, quac in eorundem doctrinam mo- 

 ralem redundavent (1). Quod aulem ad Chiliasmum attmel ; „eque apud Patrum Anosloli 

 corum quemquam.nec vero apud Barnabam talem occurrere Chiiiasmum , qualem sibi 

 hujus patrom formavennt , statuendum est: quod vero spectat Daemonologiam haec ne 

 -quo magnum locum m auctoris epistoM occupat. P.imum in censum venit Can XVI 

 cem Cap. XL\. (g 6.), ex quibus palet, auctorcm vim tribuisse Daemonibus, quinne 

 qui efficaciam m honimum animos habeant ; dein idololatriam, ac rcliqua , nuae cum iL 

 s^t aut conjuneta aut ex ilM naseuntur, vitia , iisdem imputasse, ad'quos' aven-unca" 

 dos opus est homnnbus fide Deique auxilio. Quapropter visum est Stäudlino, viro 

 .elebernrno. Cbhasmum et Daemonologiam in universä hac auctoris epistold domLri 

 ^uae qmdem placita, primorum temporum ratione habitd , „o„ tantum non noxia fuisse 

 doctnnae mo.al. , verum magnam ei utilitatem altulisse , tuto statui polest 



Porro s. animadvertamus praecepta , quae Jesum Christum spectant ,' eandem Elh,- 

 ces doctrmam, smceram quippe invenies, quamquam illorum paucitatem lugemus 



Neque m praeceptis, quae ad homines ipsos respiciunt ( J 6.) , si intuearis, qx,idquam 

 dcprehendes, quod non aut sanae rationi experienliaeque , aut Sacrae Scripturae doc.Lae 

 morah sU congruum. Quam praeclara sunt illa , quae jubentur de sui aestimatione , mo- 

 destia, alns? quae dici vix possunt , quantopere cum Sacra ScripturA conspirent Si de- 

 mque perlustremus officia , quae abis praestanda sunt ( JT. ) , eadem praestantiae' criteria 

 habemus. De amorc, quo alios prosequi debeant homines, non est, quod multis dica- 

 mus, siquidem m prmcipii expositione et censurd hanc rem tctigimus. Itaque et laudan- 

 da sunt ea quae de aliorum cum animi , tum vero opum curd praecepit , vel quae de 

 educatione hberorum eorundemquc vitd jussit. Quod ad ultimum attinel , dlud universe 

 prodere videtur praeceptorum indolem, cum sciKcel verisimile sit, auctorem suam episto- 

 lam scnpsisse ad eos, qui e Judaismo ad rebgionem Christianam transierint ; hinc iam 

 pnmo loco (Cap. XIX. cf. J 4.) praeceptum de Idololatrid a.tigit , cujus contrarium 

 Umus mm.rum veri cu]lus. Sacrae Scripturae auctoritate , magnum (2) praeceptum sane 

 imhetur, quod saepius hominum mentibus inculcarunt Patres Ecclesiae inque his etiam 

 vin Apostobci. Sed praeter Judaeos, etiam Gentiles spectasse videntur praecepta de fu- 

 giendis quibusdam vifiis: v. gr. ne puerorum , aut foetuum internecionem faciant ; talem 

 tuipem et nefandum inter gentiles viguisse morem . sati, constat: mide vox cpöSp» de in-: 



ter- 



« 



Chip? .? ^''"''^" '■ '■ " ^'^'^°"' """"'^ "f '"" ^''^'"' '""^^'^' "/ '** S'"""« ^'»A« 

 (.J Nee tarnen summum , quod pace Stäudlini, Viri Cl. dich,™ sit. „.3 ^„, J.aa (.) ' 



L 2 



