(90 S T E r H A N I P E T R I HEYNS, 



> vil et consiiiTimnvit et ex iiiliilo omuia fccit etc. ( Lib. II. Mand. I.). Povro fliciliir " 

 j i.idue fidcm" (Lib. III, VI.) et j cvcdc Deo" ( Lib. II. Mand. IX.). Fidei mnximum 

 stntiiit prelivim , ila ut nihil non cum fidc coi^itelur , suscipialur, agaliii' ( cff. Lib. I. Vi».. 

 III. 8 sqq. Lib. II. Mand. I, VIII, XU. 4. Lil). KI. Sira. IX. 15.). Vaiiis autcm mo- 

 dis homo, qui a Deo aberraverit, ad fidcm pcrduci statuitur ( cf. Lib. III. Sim. VI. 3.), 



Porro obedienlinm Dei ejusquc timorom praecepit auclor. Quod autem ad obedien- 

 liam , haec habenlur : i Paie Domino menle piiru." Alia praeccpti Icganliir Lil). III, 

 Sim. VII. coli. Sim. I, V. 3. Lib. II. Maiid. VII. Hinc illi , qiii ])co obedienliam non 

 praestent , comparanlur cum iis, qui a Deo alieni süit ( Lib. III. Sim. VIII. 3.). Quo4 

 ad Dei timorem atlinet et de hoc mulla cxhibeniiir praecepta. Sic universe Dei timori 

 metus Diaboli opponitur estque Dei limor in causa , qua optimo Satanum oppugnare quis- 

 que queat eoelumque adipisci : itimens" ait »Dominum, omnia bona operaberis: hie est 



> timor quo liniere opoitet , ut salvus esse possis. Diabolum ne timeas , timens enim Do- 



> miiium, dominaberis illius (in illum ) , quia yirlus (vis) in illo nulla est." (Lib. IF, 

 Mand. VII. col. XII. 4. fin. 6.). Hunc autem Dei timorem ,. quippe duplici de causd 

 utilissimum , commendat : ab unä autem parte timor ille homines a malefactis , quamqnam 

 ea cupiant , detrahit ; ab altera vero paite Dei limor virtulis Studium in hominibus ex- 

 eilat (Lib. II. Mand. VIL). Praeterea timor ille omni malae cunidilali resistit (Lib. IL 

 Mand. XII. 2.); serio igitur moneulur omnes, ut pareant timeanlque Deum (Lib. II. 

 Maud. XII. 6.). » Audite ergo me et limete Dominum omnipotentem" cet. Quod qui- 

 dcni praeceplum ad omnes et suigulos homines extcnditur ( Lib. III. Sim. I. 2. VII. ) ; 

 iade qui.sque jubelur , ut se ad Deum convertat ( Lib. II. Mand. XII. 4. Lib. I. Vis. IV. 

 2.), Deumque habeant in corde suo (Lib. II. Mand. XII. 4. Lib. I^ Vis. IV. 2.) eique 

 »erviant ( Lib.. 11. Mand. XII. 3. ). 



Nonnunquam illud Deum in corde habere cum Dei cuitu jungilur (Lib. III. Sim. 

 f.), qui tarnen cultus fiat, post mentem purgatam (Lib. IIL. Sim. VI. 3. fin. VII, VIII.^ 

 6, II. Lib. IL Mand. IV. 2, 3. V. 2. fine).. Ad Dei cullum externum referri potesl 

 Ha.lyriinn. In Pastore multis nominibus praedicantur eorum virlus et pietas, qui propter 

 religioucm Chrislianam mortem subierunt , ii.sque sedcs honorifica prae aliis concessa pu- 

 talur (Lib. I. Vis. III.); hinc dicitur : » quicunque propter nomen Domini passi sunt, 

 » honorali a Deo habenlur; et oranium eorum deleta sunt delicta , quia propler nomen 

 » Filii Dei mortem obierunl " cet. (Lib. Sim. IX. 28. ). 



Ultimo loco , quae de jejmiiis pracscripserit Pastor, exponamus. Ilaec nimirum maxi- 

 mc praccipiuntur Lib. I.. Vis. III. 10 , quorum bene agendo.um merces praedicantur Lib. 

 ni. Sim V. Cum saejjius Herma.s jejunarecon.suevis.set ac putasscC hoc Deo gratum 

 esic at.iiie jucundissimum, sequentia ei mandavit Pasloi-; > audi " inquit »Dominus non 

 » desiuerat lale jcjuuium supervacuum ; sie enim jejuuando nihil praeslas aequitati. Je» 



