COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 97 



Omnium primum ad ipsum Deum provocat. Cum igitur homines id tanquam summum 



BJbi proponant culmen , quo sortis beatae et quidem , quoad fieri polest, Dei sortis 



fiant participes: hinc auctor saepissime lectoribus rb vivere Deo (1) injungit. Ita v. 



gr. Lib. II. Mand. VIII. postquam quaedara eaque gravissima jusserat , statim addit : > Si 



> enim custodieriiit haec maudata , vivent Deo ( ciT. Lib. III. Sim. V. 7. Lib. II. Mand. 



IX. fineXII. 6. Lib. III. Sim. VI, VIII. H. IX. 22, 30, 33.). Verum haec non taii- 



4am spectaut eos , qui maudata custodiant , verum etiam tales , qui interdicta aversen- 



tur, V. gr. qui voluptatibus resistant (vide Lib. II. Mand. X. fin. XII. 2, 3. ) ; unde alii, 



qui Dei mandala non observent, e vüd siiä f tigere dicuijtur ( cf. Lib. III. Sim. X. 



2. all.). 



Alterum incitamenlorum genus est , quod per se speclandum esse Telil , quo homines 



virtutem foventes mandata quaevis perpelrare possint optime (Lib. III. Sim. VI. 1.) ; atque 



ita virtutis praemia considerantes , voluptates cupiditatesque superare queant ( coli. Lib. II. 



Mand. VI.). Praeterea officiorum exsequendorum incitamcntum hominis praestantiam vo- 



cat : de qua sie ratiocinatus est : j hominis causa conditus est mundus ; omnium , quibus 



» vita est, dominus ac herus salutatur homo. Cum igitur lali tantäque praestantia prae- 



.. ditus sit homo, quidni etiam in Dei mandatis perficiendis suam ostendat originem 



» suumque dominium; proplerea enim homini potestatem dedit , ut ejus quoque ope 



.»mandata exsequeretur " (2) (Lib. II. Mand. XII. 4.). Ab altera parte contem- 



tum, quem sibi homines actionibus suis coritrahunt, ante oculos ponit. Nam: »qui 



•• virttitem non habet , ab omnifaus eonlemnitur " Lib. II. Mand.VLII. ) : his antem ad- 



dantur alia , niminim praemia et poenae tam hujus, quam fulurae vitae (Lib. I. Vis. I, 



•II, III.). Dein observanda est Toluptatum hujus vitae brevitas , poenarum dolor, post 



hanc vitam, exspectandus ( Lib. III. Sim. VI. 4.) : »nam iis, qui in voluptatibus perma- 



» nent, mors prope est" (Lib. III. Sim. VIII. 9. fin. X. ). Dienique de utriusque vitae 



praemiis agit Lib. II. Mand. XII. 3. Lib. III. Sim. I. Lib. I. Vis. II. 2. Lib. III. Sim. 



in, V. 3, VII. ubi'his in locis väriae proponuntur promissiones. Ne de aliis praeterea 



dicamus , quae ex praeceplis insuper derivari possint. 



Jam 



(i) Hatid diäsimi'i sensu veteres pVilosophi summum, ad quod aclspirabant, culmen ac fastiglum 

 diclo fz-ia-äxi Beä expressisse viJentur. Cf. J. J. de Gelder, vir doctissimus, in ann. ad Cic«. 

 ronis lih. de Senecl. pag. 6. ibique laudatus Wy t tenbach ius ad Plutarchum de Sera Num_ 

 VindicU pag. 87. 



(5) Liberias quodammodo verborum sententiam expressimus. Locus perobscurus ; banc tarnen ob. 

 scurilalem veteri vers'oni Iribuere malim. In textu Graeco verborum lusum x-jpioi; i<m, xx-aKupisüaSM , 

 -tvToXäy KXTXmpicüaSxi fuisse susplcor , quemadraodum est apud Athanas. Tom. llt. pag. 258- Hiinc au- 

 tem verborum lusum velus iuterpres ad verbum vertens , abstrusiorem reddiilit , ut pulchritudo iüa. 

 «SD tanium pereat, verum ut sensus vii ac ne vis quidem intelligl possit. 



