e FRANCISCI JANI JACOBI ALBERT! JÜNlüS, 



habcat necesse est (I ); a quorum numero mc longo abesse, ingcime fatcor : verum q ^ ' 

 non parum mihi cmolumenli et jucunditalis accurala liorum scriplorum leclio et medu' 

 lio promitlcret , spe simul ducto, fore ut , si fortasse pracmio digna a vobis V. Cl. censerc- 

 tui- nostra commentatio , ad aulhentiam horum scriplorum vindicandara , quod ad argu- 

 menta interna attinet , aliquid simul lucri afferret: senientüs quippe corum in ordincm 

 redaclis , variisque locis inter se collatis , multo melius apparebit , quid proprio docueriiit 

 et praeceperint ( 2 ) ; quo neglocto viri Docli saepius scriptoribus tribiierunt , quae vcl 

 non statuerant , vel (aliis locis collatis) ita intelligi noiueranl. Qnis nescit, ut exemplum 

 afferam , quamdiu putatum sit , Platonem poetas ex civitate exagitatos voluisse ; cujus 

 perversae opinionis causa in eo quaerenda est , quod Viri Docti unum ailcrumve locum 

 inspicerent, negleclis aliis, ubi de eodem argumento ageretur; quodsi fecissent, pliiloso- 

 phorum Deo nunquam talem scntcntiam vitio vertissent , reperisseutque eum sublimi et 

 egregio plane modo de poesi cogitasse (3). 



Idem de nomiullis judiciis et argumentis, contra authenliam Patrum Aposlolicorum alla- 

 lis, dici posse videtur. At fortasse quis objiciet, Patrum Aposf. scripta maxime sunt mo» 

 ralis et practici argumenti , placita Religionis Christianae vix altigerunt. Ilaud nego : ■ — • 

 quippe hoc plane ab illo tempore , quo nondum de gravissimis doctrinae capitibus dubi- 

 tabatur , alienum erat ; si enim paucas Gnoslicorum et Judaeo-Christianorum senlentias , in 

 quas, aliud fere agens, invehit Ignatius, excipias, reliqui vis ulla dogmata memora- 

 runt, vel de industria tractarunt (4). Attamen haec non ita accipieuda esse, ac si , 

 quid de gravissimis religionis Christianae placitis senserüit , sciri non possit , nemo non , vel 

 leviler haec monumenta inspiciens , intelliget, considerans quid de Christo, Dei filio , 

 generis humaui servatore, de Spiritu Sancto, de sacramentorum nccessitale et administra- 



tione.de fidei atque obedientiae huic confbrmis necessitate et reliquis staluerüit (3). 



Prae- 



( I ) Cf. Reinhard, Christelijte Zedekunde, Tom. I. pag. aa sq. edit. ultiraae, quae eniin hie lia- 

 hentur de Theologia Morali, magnara paiteni etiam valeut, si quis doctrinam moralem alicujus expo- 

 iiere et dijudicare in animo habeat. 



(2) Quod pro parte fecil Ittigius in Historia Ecclesiastica , duo priora saecula complexa. 



(3) Cf. Tan Alplien in Disputatione Teileriana: ever de voortreffeVjkheid der burgerlijke wet- 

 geving van Moses, boven die van Lycurgus en Solon, Tom IX. pag. i33. 



(4) Clemens Romanus v. c, non tangit, nisi doctrinam de resurreclione Epist I. Cap. 34 sq. II. g. 

 et Polycarpus hie et illic de eodeiii arg-umeuto egit. Barnabas obiter de divina Christi natura. 

 Cf. hie W. Munseher, Handbuch der Christlichen Dogmen-Geschichte , I. pag 107— 11 5. recte ideni 

 observat pag. n4: « überhaupt bcy allen Apostolischen Vätern ist es sichtbar, dass ihnen nur darujii 

 a iw thuB war, die Hauptslüclte der Christ, lehre, so wie sie diese durch mündlichen Unterricht 

 « empfangen halten , zu widerhoten und den anderen Christen eiuzuprägen , ohne dass sie daran dach» 

 • ten ,. genauere Untersuchungen über sie anzustellen." Ad bist, dogmalura haud parum haec Script« 

 iacere, idem Munscherus ostendit, quippe in egregio suo opere saepe ad ea provucansi 



^1 ) C£ WoUon, 1. 1. pag 10, 



