COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 19 



omnis simulatio damnanda (ibidem): constans (I. 39.), ita viilulis amans , ut alii 

 beiie de se et ex -veritate judicent , quorum existünationi multum prelii statuere par est 



(1.30.). 



Nil aulem magis Christianum decel , quam modestum esse ( I. 30. ) , quare ab omni 

 vana gloria abstinebit (I. 35.), nunquam jactans vel magniloquus (I. 2, 13, 17, 18.), 

 semper linguae frena iujiciens (I. 21 . ) , persuasum sibi habens omnem superbiam de- 

 tcslandam (I. 30 , 36. ) , Deumque elatis resistere { ibidem ) ; eos contra , qui humili sint 

 auimo, Deo placere (I. 52, 55.), bisque illum suam grntiam tribuere (1. 30.): »ec 

 Deum laiitum, verum etiam Jesum Christum lales amore amplecti (I. 13.); quae quum 

 ila sint, sapiens ne glorietur sapientia, nee dives divitiis (I. 13.) vel castus castitate (f. 

 38. ) ; quin quo majorem quis fidem habeat , quo altiorem religionis cognitionem ( yvä- 

 civ) , quo uberiore quis in sermonibus dijudicandis sapientia gaudeat, quo san<;lior in 

 pperibus praestaudis , verbo , quo major meliorve quis sibi videatur , eo sese praeslet hu- 

 jniliorem (I. 48.); nullo tempore per malam agendi rationem , diguilalem, quae ipc-i nou 

 convenit , adipisci conaturus , intimam animi pietatem pluris ducens , quam ut aliis emi- 

 nentior videatur ( I. 57.) , semper in uno Christo glorians , ipsum quaerens , justitiam cordi 

 habeus (I. 13.) , probe sciens arrogautiam hominum esse pravorum , modcstlam et hvrmili- 

 tatem a Deo benedictorum (I. 30.). — Ceterum quieto animo esto (I. 13.) , sorlem Deo 

 committens ( I. 52.) ; quum homo nil valens , Deo loqucnte , pcreat ( I. 39.) ; qiiod tarnen 

 haud ita accipiat , ae si ipse nil agens, securus esse possit, nee animi corporisque vires 

 adhibere opus sit ; louge absit , multo magis in quacmique posilus sit conditione , dignum 

 sese praestato, vita ad Christi praecepta institutä (I. 34, 37, 41.), sive parvo sive 

 njagno munere fungatur , cum omucs conjuuctim usui esse queant ( I. 37.) ; qua re et nun- 

 quam inauium et futilium i-erum studio inlenlus (I. 7, 9.), omiiia hominum studio digna 

 j)eragere debet , tempore staluto , ex Bei mandato (I. 40.), eaque omni animi alacritate 

 (L 33, 34.), quia Deus omnibus hominibus suprema sua voluntate opera distribuerit , 

 •ül omnia sancle ad ipsius bene placitum peracta , ipsi grata acceptaqus forenl (I. 34, 

 41.). Quemque adeo in suo oidine Deo gratias agere decct (L 41.), nee tum, ubi 

 culamitalibus opprimatur, queri , sed semper conlentumT bonoque animo esse (I. 58. ), 

 TRpulantem Deum patrem «sse benigmmi , qui veros sui cultores non nisi amore ductus 

 castiget (ibidem)- sie ratiocinalus facile eas perferct, et tum, ubi ab injustis homini- 

 bus infligunlur (I. 45. ) ., fide in Deum sese eriget ( I. 45, H.H.), 



Uli ex iiis omnibus sequitur, Christiano maxime incumbere, ut animi curam gerat, eum- 

 que ad Dei praecepta conformet (II. 6,), et sese ita in omnibus verum Clvrislinnum 

 präestet , haud tameu opirtclur haecce sufficere , et reliqua aliis relinqueuda esse. Mini- 

 Bui,aam cum corpus donura sit divinum, animi quasi involucrum et maxima ejus in ani- 

 «niun vis , spmite Sequilar nequaquam corporis curam negligendam esse. Qua <fe causa 



C 2 -«- 



