COMME^TATIO ad QU AESTIO ^' E3I THEO LO GICAM. 23 



beniare; omnium sociorum csisiimatione qinesitä (I. 44.). üti ipsis Presbyleris , ita de 

 mio munerc coo-ilare, seque eo digiios praestare impositum , ita rcliqui socii ipsis subjecli, 

 eos debito honoie proscquuulor (I. 1, 21 , 57. ) , eorum salutem sibi cordi habentes (I. 

 54.) , omm studio Episcopatus munere praeter jus fungendi , vel Episcopos , quamdiu dig- 

 nos sese praestant , munere abrogaudi , longe rcmoto ( I. 44.) ; simul reputanles tales sub 

 Dei esse tulelä , qui sub V. T. jam osteiidit , se jura sacerdotum vindicaturum , eosque , 

 qui sanctaTlle munera iujusle aggrediantur, graviler suppliciis afflicturum (I. 43.). Quod 

 porro ad reliquos socios , reb'gionis Chiistiauae vinculo conjmictos , attinet , praeter officia 

 supra jam proposita, alia etiam peraguuto, magis ex societatis ratione oriuuda. 



Christiani igitur se invicem coiisidereut ut fratres (I. 14.) et quasi mcmbra , uuius 

 ejusdemquc familiae ; quapropter curanto , ut totum Christianorum corpus salvum sit ( !• 

 38, 46.), omiiiumque salus, ornui m.odo, quin cum suo ipsorum damiio , promovealur 

 (I. 48, 51 , 53, 55. II. 4.). Hunc in finem , prae omnibus rcliquis sese invicem amcnt, 

 quum absque amore Deo nihil placcat. Christiani autcm est , non tautum amare , qui pia 

 mente Deum colant , horumijue familiaiitate uti (I. 21 , 46. ) , verum etiam alios , qiii 

 non adeo in virtute excellant : quoruni pcccalorum multitudiuem , quantum polest , con- 

 dat (I. 49.). Quisquc porro ex amoris principio sancte et inculpate vivat (I. 50.), quod 

 ut praestent , se invicem doccnto et admoneiUo (I. 56 , 57. ) ; quod haud parum luibet 

 utilitatis, quare et nefas sit, aliorum admoniliones spemere , vel monitori irasci (1.56.). 

 Ceterum insatiabili beueficiendi studio omnes teneautur , sinceri sint erga se invicem , 

 iunoxii (I. 2. ) , ab omni susurratione abstinentes ( I. 30. II. 4. ) , neminem offendentes 

 (I. 46.) injuriarum immemores ( I. 2. ) , longi a zelo , invidia , conlentione , sedilione et 

 eonturbatione («x«r«s-ra;(r/a). Hunc in finem, amore ducti , omnia mianimi consensu 

 facianl ad Dei jjraecepta ( I. 21 , 49. ) , quia mius fantum Dens , unus Jesus Chris- 

 tus, unus Spiritus gratiae, una vocatio per Jesum Christum ( I. 46. ) j dum ormies eon- 

 junctim usui esse possint , sejuncti nil elTiL-ientes (I. 37. ) : hanc animi modestiam alant 

 (I. 30.) et ideo singuli proximo subjecli sint (I. 38. ) , in suo quisque ordine, quae ipsi 

 a Deo mandata sunt, peragat (I. 40.), ad omne bonum opus paratus { I. 12.), scm- 

 per bono animo couscio eontentus, Deo gratias referens, ab omni parle muneri suo 

 Salisfaciens (I. 37, 41.).. Quodsi quisque ita suum munus exsequatur , haud fa-ei- 

 Ic quis aliorum munera inj usta ratione ap]ietet, quod ut summum Chvistiano hommi 

 est dedecus , ita omnium periculosissimum ( 1 ). Talis eiüm Deo se opponit , qui suum 

 euiciue muiius imposuit (I. 40.), fali.s seditionem et scissuram' movet ^ quae nulli noa 

 Ghristiano longe fugienda (I. 2.); est enim alicna ab äs, qui a Deo electi sunt (T.. 

 l. ), quorum niaximum. est coacordiam et iVaieruitatem alere (I. 2, 49.). Scliismoiv! 



por- 



(i ) Loca affurre mäiaitum sit, ciioi tölius Episloiae priüiae argumentum huc redest^ 



