COMMINTATIO ad QUAESTIONE-M THEOLOGICAM. » 



jDe tncitamentis. 



Incilamenla « placiUs Iheorelicis ducenda, quibus Christiani ad officia praestanda m^ 



citentur, pro parle jam vidimus, ubi sejungi non poterant, morum praeceptis addita • 



Torum universalia quoque , ad nullum non officiorum genus facienlia , mcilamenta , sin^ul 



lan paragrapho eiponenda duximus; cum, quod in . praeceptorum expositione omnia In- 



lerser, minus commode possent. tum quod omniura in ordinem redactorum conspectum 



*abentes, facdius intelligeremus et judicaremus , qualia Clemens Romanus proposue- 



nt, guae eorum vis, et quatenus cum Euangelica doctiina convenirenl. Si autem hie 



-omma, quibus singula officia urget, memorare vellemus iucilamenta , nimis longi essemus- 



quare et hie potiora proponere satis putavimus ( 1 ). ' 



Incitamenla igilur, quae in ipsius Epistolis habentur, e quadruplici fönte manant ■ sive 



ex pnmarus Euangelii doctrinis theoreticis, sive ex praestantia virtutis, sive ex divcrsis 



^quehs, quae ex virlule et peccatis profluunt, sive denique ex variis vitae rationibus. 



1° Quod ad prima altinet, imprimis deducit indc, quod Dens omnium rerum Crea- 

 tor, adeoque el.am legislator, pro summa sua justitia, pro suis cuique operibus tributu- 

 rus est; (cf. supra de Deo I. 21. II. 11.), praeterea ex Dei omni praesentia (I. 28 ) 

 amore, bomtale, longanimitate^ fidelitate, sufficientia, aliis (I. 19, 21 , 27, 38, 49, 

 52.); praecipue ex üs, quae Jesus Christus, qui lubens pro hominibus passus et mörluus 

 est. m eorum salulem praeslitit (I. 2, 7, 22.) , qui jam humanae infirmitati succurrere 

 eamque defendere velit (I. 36.). semel. mortuis resuscitatis , Judicium instituturus uni^ 

 rersale (I. 9.). 



2» Quod ad alteram incitamenlorum speciem, huc fere redeunl. Deum meluere et vir- 

 tutem colere, reliquis omnibus rebus homo longe praeferal; unicam hanc virtutis viam 

 habeat. qua servetur (I. 21. II. 6.), quam inüsse nunquam poenitebit (I. 54.)- cum « 

 contrario peccatis dediti, mox in graviora incidenles (I. 45, 46.), non tantum ipsi sibi 

 pemicem mferant, verum et aliis, pravo exemplo eshibilo, ut peccata committant, auc- 

 tores smt (I. 51.).- quis igilur non polius virtulem colal , nunqaam periluram, quam 

 peccalorum et rerum terrestrium studio lencalur, quas oranes, virtuli plane contrarias, 

 exigui temporis et corrupüoiü obaoxias^ lojige postponendas esse, quisque videat, ne- 

 «csse est (II. 6. ). o r i i i ' "»- 



V «• 



i*) Qua« hfc monuimw, de relJqaorura quoque Patruro Apwtollcöruni docteij» moraU Talent, 



9 



