C0:\IMENTATI0 ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 43 



Uiiciam ponens , omniaque bona spifilua'ia a Deo et Jesu Christo exspectans ( Magii. 

 itHcript. ). Qai ita erga Jesum Ch'islum affccUis est, ipsius honori in omnibus consuiet , 

 id studio agens , ut omnia in ejus gloriam fiant ( Eph. 2. Pol. 7. ) ; liunc in finem Jesum 

 Christum sibi cxemplum , in quod intueatur et quod sequalür , proponet ( Phil. 7. ) , 

 fide in cum incitalus, in una Christi doctrina mancbil , ad ipsius praeccpta vilam agciis , 

 inorum integritatem consequi cupicns (Trall. 11.); plurimi nlmirum aestiraans, se Christi 

 religioni addiclum esse, hocce nomine dignus esse conabitur , nil Deo iadignum facicns , 

 (Eph. 7.) et mundaua non affectans (Rom. 7.): quodsi Jesum Christum ex animo di- 

 ligat ( h exuT(o cx^i ) i facile pro eo omnia suslinere et pati cupiet , vincula non fasti- 

 diens , ncc de iis erubcscens , (Rom. 6. Smyru. 10.) sed lubens sustinens , iisque sese 

 erigens (1 ) (Eph. 11.) , quin, ubi opus erit , pro eo mortem subiturus ( Magn. 5.) ; i(I 

 sccum reputans , Jesum Christum in eum credcntibus \im tribuere , ut una cum eo pa- 

 tiantur , et martyrium subeant ; eum qui prope gladium , etiam propc Deum , et qui cum 

 bestiis, cum Deo esse ( Smyrn. 3, 4.); idque eo magis, quia passiones aliis inseryinnt 

 convincendis (Smyrn. 5.), quo consilio jam sub V. T. Prophetae fide in Jesum Chri- 

 stum mortem perpessi sunt (Magn. 8.). llu igitur incitatus , martyrium subiens, osten- 

 det se Jesum Christum revera agnosccre,'et terrestria omnia flocci pcndere , modo in coclis 

 apud Christum esse possit (Rom. 5, 6, 7.). Quid multa ? verus Christianus, cui bap- 

 tisma pro scuto , fides pro galea , amor pro hasta , patientia pro tota armalura , stremii 

 mililis instar, pro Jesu Christo puguaus, ipsi omni ralione placere sludebit , cjusque 

 castra nunquam relinquet (Pol. 6.) (2). IIuc redeuut, quae erga ipsum Servatorem 

 praestanda praecepit ofHcia. 



Pergimus ad expositionem eorum , quae erga doclrinam , quam cum homiiiibus coramu- 

 nicavit , praestare par est. 



Qnum satis coustiterit Jesum Ch.'-istum Dei esse Clium , doctrinamque , quam annuntia- 

 vcrit, origine esse divinam, quippe quam ipse quasi Dcus , ore suo falli ncscio , cogni- 

 lam reddidit (Rom. 7.) , quam Jesus ipse sua morte confirmavit (Eph. 16.), qua 

 denique veram de Deo doctriuam , et unicam salulis conscquendae viam cognovimus 

 (Eph. 8, 9, 17.); quemvis Christianum huic doctrinae fidem habere decct ( Ephcs. 1. 

 Phil. 5. ) , qua rcjicienda ii)sum Patrem contcmaerct ( Eph. 3. ) ; ueque hoc lantum , ve- 

 rum etiam puram eam et integram scrvare ( Ephes. 8 , 9. ) , omues unanimo consensu 

 duci ( oV«? <TUVTpexiT£ t^ yva/zjj roü Ssoü , Eph. 2 , 3. ) , in omnibus Apostolis accedentes 

 (Ephes. 16.), ut sie in Jesu et Apostolorum doctrina confirmentur (Magn. 13.). Fou- 

 tem igitur, unde haec doctrina hauriatur , Euangelia et Apostolorum scripta cousidc- 



ra- 



(i) 'KvxTnj-jM , sie cum üsserio exponendum viJetur, 

 ( a) Siniilis imago est apuj Clemeatem, Epist. i. cap. 3i. Xurtrxy-sl-j. 



1? 3 



