COMMENTATIO ab QUAESTIOFEM THEOLOGICÄM. 51 



Quum Ignatius in epistolis nil fere agcre soleat , quam ut Episcopi dignitalcm sla- 

 biliat , omniaque propemodum , quae pracscripsit officia , huc refeiri queant ; in nullo 

 officiorum gen«ie tarn copiosus est , quam in iis, quae Episcopo a Prcsbyteris et Dia- 

 conis , erga socios coelüs , cui praesint , Prcsbyteris et diaconis erga Episcopum , et vi- 

 cissim sociis erga iUos praestanda incumbunt ; totius ad Polycarpum epistolae argumenti 

 -summa huc redit (1). Uti autem in aliis officiis exponendis maxime opus e^rat, ut 

 veram Ignatii mentem cognoscercmus , id inprimis nccesse duximus in hac officionmi 

 parte describenda ; cum quod in iis solis fere versari diei possil , alia aliud a-ens 

 obiter adjiciens, tum quodeaplerisque impedimento fuerint , quominus Epistolas genui- 

 nas esse agnoscerent. Quare quailtumpote omnem Ignatii mentem, diligenter ii^quisi- 

 tam , huc redire cognovimus. 



Quum Episcopus ab omnium domino mittalur, loco Dei Tiabendus, et tanquam ipse 

 dominus considerandus est (Eph. 6. Magn. 6.). Facile hinc Episcopus perspiciet , 

 quanto munere dominus eum dignum censuerit, quanlumque onus sibi incumbat, ut 

 omniratione muneri sit decoriet ornamenlo, quare optimis moribus dignitalcm s'uam 

 vindicabit (Pol. 1.) (2), Christiquc causa nil arduum nimis putabit , etiamsi vincuk 

 ipsi sustinenda \cl marlyrium subeundum (Eph. 1.). 



Episcopale munus , licet omnium gravissimum, Episcopus non proprio impulsu , neque 

 €x inanis gloriae affectatione, neque emendicalis et ambitis populi suffragiis , suscipiat , 

 sed solo Dci Christique amore ductus : Christi, qui in commmre universi populi Chrislia- 

 ni bonum, ex iiituitu publicae ütilitatis hoc munus instiluit (Phil. 1.) (3) , ne amplius 

 varlas in partes divisi , sed omnes sub Episcopo conjuncti forcnt, scilicei in una urbe 

 vel pago (argumentum omnium epistolarum). Qui igitur Episcoi« munus suscepeiit, de 

 muneris sui gravitale et consilio persuasum sibi habcat. 



Quae autem ei peragenda incumbunt, ad triplicem classem referri possunl. 1.) Ut 

 docendi munere fungatur, 2,) Bonis moribus .praeeat , et excmplum sit , in quod Chri- 



stia- 



(i) Quae Efistola roei.is inscihl posset : ad Poljcrpum et FresbfCerlum ; Mo'i praecipue palet 

 ex cap. 6. Cf. Rist 1. 1. d. p. 37. annot. i. ir jr r 



(») Tizoy de dignitate EpiscopuU inulligendnm videtur, cum ob unlTersam Epistolarum rationem, 

 tum ob hujus loci contextum-, quiaei praeceUcnlibus •!ra/i.-xa;irö - <rüS,'^vM( patet , Polycarpum adhor- 

 latione siia id Toluisse-, ne se "ab iis, qui Episcopali dignllati sese oppooerent, absteiTeri, £t a pio- 

 posito abcluci fateretur; etiara , q.iia sequitur rtj hüjst^f fpi-^s , quae sine Episcopo locum habere 

 non poterar. Quae ad ftnem Cap. 5. habentiir , noslrae inlerpretalioni maxime favent. Cf. ad li. I. 

 docla Pearsoni adnötalio,:; etiam Kis^t 1. 1. p Z-j. 



(3) Cf. ad b. 1. SmiUi, quem bic secuti sumus , doe quod y\n fnterpretatio noKs Jta -certa vi- 

 aeretur, .,1 omni dubio superior esset-, est euim quaesiia; sed ha« Smithi ratio optima vidctur 

 ad locuni difficiiem en-edieiiduiii. 



«2 



