CQMMENTATlö ad QÜAE3TI0NEM TIIEOLOGICÄM:. 



C5 



ipsis graviora esse deberent , quo de niuneris sui gravilale magis sibi haberent persuasuin , 

 quippe qui Dei consessum atque Apostolorum coujunGtionem (uiiv'Sso'f/.sv) referrcnt (Trall. 3.). 



Diacouis quoque Christianorum commoda commissa sunt, qui Dei praeceptis insliluli 

 { ä« hiü ivTOXitv , Smyrn. 8. ) , non cibi et potus lantum , yciam mj stcriorum Dei mi- 

 iiistri erant (Trall. 2-) (1) , quibus ipse Jesus Christus ministerium commiserat 

 (Magn. 6. ); qua de causa in Christi doctriua masimc probates esse oportebat , omiiia 

 ad Dei praecepta agentes (Magn. 13.) , ab omni vilio immunes, et erimina , ut ignem , 

 fugientes , pauperum curam habentes, nulli non placentes, in omnibus honorem Eccles-ae 

 et Episoopi promoventes ( EiSel. 2. Trall. 2.) , ut Christiani eädem , qua Jesum Chris- 

 tum, Diaconos proscquerentur reverentia (Trall. 3.) (2). 



Presbyleri aulem una cmn Diaconis maxime ecclesiae commodis inscrvire poterant. 

 Presbyterium enim erat loco Apostolorum Synedrii , et pro Jesu Christi lege habcn- 

 dum, cui Christianos se tanquam tali subjioere par erat (Magn. 2, 6. Smyrn. 8. ) : uli 

 jjorro Apostoli cmn Jesu conjuncti erant , ita quoque Presbyleri et Diaconi in Omni- 

 bus Episcopi partes sequi debebant , omiiia una facientes, una certanles, currenles , pa- 

 tientes , una quasi dormientes et surgentes , verbo , unniia concordi facientes animo , ut 

 Dei dispensalores , assessores et minislri (Pol. 6.) (3), tarn bene concinentes , ut 

 ohordae citharae (Magn. 2.). Sic Dei fävorem exspectare poterant, coronam digtie 

 contextam exhibentes (Magn. 13.); sie Episcopus cum Presbyteris et Diaconis docfrinam 

 puram servarent et integram ; sie essent , a quibus reliqui incorruptae fidei regulas ve-" 

 ramque doctrinam acciperent (Magn,. 6.) (4);^ sie Pi-esbyleriuoi non sui tantum , 



vei 



(i) Pro fimvtpKV legenium viJotur fiU(7Tifp!av, cum Velere Interprete et InterpoL Cf. VosSins et 

 Smith ad b. 1. Ignatius Ii. 1. inier mnnera Diaconorurn rccensere videlur curam pauperum «t 

 auxilium , quod in S. Coena celebranda praestare eos opoitebat. Cf. auuut. ad versiunem Belyicnni 

 libri Röszl&ri, Bibliothi der Kirc/iatv. , p. -jS. Fortasse baplismi ajmluislratio huc quoque per. 

 tinet; Presbyleros enim et Diaconos, coucedente Episcopo , hoe munei'e fuByi potuisse , auclor iiobis 

 est Tertullianus, da Baptismo, cap. 17. 



(2) Lecllo , quam Colelericis proposuit, üj fVroX^i' I. X^ minus probanda videtiir i et vix bonuirr' 

 sensum praebel. Leclionem ü; I. X. retinendam-esse, patel ex iis-, qua« sequuatur , kjI t;v i^mxurn cSj 

 tJv TXTEpx. Cf. Vossius et Sniilh ad b. I. 



(3) Ab hoc enim capile nova quasi 'Epislolae pars incipit; qua verba ad Preäbyteros et Diacouos 

 convertit. Ad hos enim sermonem esse, palet non tantum ex pracceplis, qu»e eo conllnenUir, verum 

 etiam ex verbis, eixmofioi^ jräfuJiai , ünfpsToi.: quae muho magis Piesbyleris et Diaconis quam Episcopo 

 conveniunl. Ingeniöse putat Vossius, Ignatium Iric Polycarpum incilare et admonere , ut 

 Smyrnenses adhoitelur; ea facere , . quae ipsi hie praescripsisset : ila ut- hie Polycarpi personae 

 fictio esset, quod tarnen a scribendi ralione Iguatii aUenum videtur. Omnia clarioru final , si cum 

 ■ysiro Clar, N. C, Kist verba rpsi^ß-jrspoiint ifixKmn; posl ü/x"v ponamus. Cf, Yiri anii^ 1. c, 



(i^Xi»i irp3xxi>ifj^yoiiPi_rü;Foy xxläiJux^y ay$xpTix(.^ Gf. Smi ll> -ad h^-I.', 



