COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 93 



yel, ubi rcrum majoris momenti causa mori deceat, vitae studio non ita leneatur, ul 

 eam deponere non audeat ( 1 , 5, 8, 19, 20. ). 



§.4. 



De Oßiciis erga alior. 



Quum omnes homines Deum habeant creatorem (Tf.üa-fixTx hoü), et ejusdem naiurae 

 »int participes , omnes , quin saepe majore quam se ipsum amore decet amplecli (2, 20.); 

 quare Christianus omnium commoda omni ratione promovere conetur, neminem despi-. 

 cicns , nee contra proximum male affectus , nullo malo consilio ductus , ab omni doio , 

 malitia, magia über, nemini detrahens (kxtx^ix?^!^) Tel alicujus rem concupiscens aut 

 per injuriam eripiens ; sed contra non tantum vitae aliorum curam Habens , verum etiam 

 alios tolerans, summa palientia et longanimitate usus et faeile remittens (1,2, 19, 20.); 

 aliorum porro misereatur, injuste tractatis auxilio sit, jus viduabus et orphanis vin- 

 dicpt , oppressumque liberet (20.). Si alios sibi praeposilos habeat, sese iis subjiciat, 

 eos timore et verecundia prosequatur, simul ab iis jure postulaiis, ut nihil acerbe, sed 

 comiter praecipiaiit et mandent. Ubi alios iudigeutes vidcat , eos sibi cordi habeto , 

 cuivis , qui petat, aliquid ex suo donaus, quum turpe foret , accipere et non vicissim. 

 aliis dare ( Mij yivcu Trpo- fih to >.xßüv luTibav ri? xf^pxi , Tpo? Ss ro 'ioi/vxi avjTriv , 

 Cap. 12.) : quare nihil sibi proprivim dicere oportet, sed lubenlcr et sine tergiversatione 

 siia cum aliis communicare , ut sie a Deo remunerclur (2, 19, 20.). 



Non vero Christianus omuia erga alios ofllicia explevisse diccixclus est, ubi aliorum vi- 

 tae et commodorum levrestrium curam hibet , iisque debila praestet submissionis et öbe- 

 dientiae ofRcia : animi quoque cura ipsi iiicumbit ; quare de aliorum profcctibus in vir- 

 tiite et bona interna animi conditioue eximie iaetabitur , errores , in quibus alios versari 

 videt , evitans , aliorum omnium , sine personai-um acceptione , deücta reprehendens , sin- 

 gulos pro captu docens et admonens , omni tamen mansuetudine et lenitate , ut alii lu- 

 benter institutionem accipiant eäque gaudeant, et ipse sie mullos iude utililatis fructus 

 percipiens, suam saluiem promoveat (I. 2, 19, 20.). 



K S J. 5. 



