COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGIGAM. IOS 



^sse, ul ab eo inde tempore Dei servi in ejus honorem sancte et inculpate viverent, m 

 quibus ipse Dei Spiritus habilaret ( Vis. 1 , 4. Mand. 4 , 5 , 6. ) ; facile intelligit , cujusvis 

 Christiani esse nihil agere , quod Spiritu illo Sancto indignum sit , nunquam iniquitatis 

 Genie, qui varia peccatorum genera secum fert, locum tribuentis ; cum bonus Spiritus, 

 ä una cum malo habitet , hominem deserere , vel si una in hominis animo sedem ha- 

 beant, maximis hie inde malis atque miseriis afibgi soleat (Mand. 3, 6.). Quae cum 

 ita sint , qud via veram virtutem et salutem sibi parare queat , sedulo inquirat : majo- 

 rem semper quaerens intelligentiam , rerumque , quae captum suum superant , a Deo 

 pelens intelligentiam , si ex animo Deum colat , quod petivit , certo certius impetra 

 tuTus. Quodsi vero , quid verum , aequum , justumque sit compererit , slulte ageret , si 

 meliora videns , cor tarnen obdurans , a vera via deflecteret , Spiritumque Sanctum con- 

 tristaret , Deo non nisi iis , qui inscitia peccarunt , remedium praeljituro ; omni peccandi 

 licentia justi gnaris abuegata ; quare virtutem cordi habens , in ea ad rogum usque 

 pergat , ad summiun virtutis fastigium lendens, ab omni peccalo , quod mente, verbis, 

 factisque commilti potest, sese abstiuens , pravis animi affectibus et cupiditatibus frcna Ln- 

 jiciens, iisque resistens , animum semper purum integrumque servans; quum male con- 

 cupiscere jam grande sit peccatum , quique iis indulgeat , non possit non in peccata 

 labi, et in perpetuum mortis viam sibi planam et aperlam reddere (Vis. 1, 3. Mand. 2, 

 3,6, 12. Simil. 5.). His oppiessis, aequo sit animo; aequanimitas enim,quae est va- 

 lida ac fortis , eorum est , qui fidem habent ; qu4 instructus , nulli non peccatorum ge- 

 neri resistet ; porro quietus , serenus , hilaris , nunquam tristis dubiusve ; homo enim hi- 

 laris, bona sapiens, injusta conlemnens , quovis tempore bene agit et apud Deum gra- 

 liam habet ; cum contra tristitia sit soror dubitationis et iracundiae , et homo dubius , 

 ubi res ipsi non ex voto succedanl , tristis factuj , facile irascalur, et Spirifum Sanctum, 

 laetis tautum hominum animis datum , contristans , offendens et vexans , talia agat , quo- 

 rum mox poenitcntia ducetur (Vis. 3. Mand. 5, 8, 10. ) , uude ne calamitatibus quidcra 

 oppresso (Simil. 6, 7.) tristitiae iudulgere licet. Ceterum sit paticns , imiocens , ut in- 

 fans , malitiae plane igiiarus , sincerus , expers omnis simulationis , constans , humilis , ut iii 

 agendo ita in cogitando, nmiquam superbus vel se exaltans,-aut honorem et gloriam sibi 

 quaerens, nunquam nimio gloriae caplandae studio tenealur (Mand. 3, 5, 6, 12.). 



Uli haec officia animum praecipue spectaut, sie Ghristianus corporis et vitae susteatan- 

 dae quoque ciiram habeto. 



Quod ad coipus attinet ; temperanliam cordi habeat , a cibo potuquc nimio , laulitia 

 et ebrietate abstinens, non pluribus utens, quam opus sit, ne corpus infirmum reddalur. 

 Sic quoque deliciai-um et comessationum malignarum non sit cupidus,quum talia Dei cul- 

 loribus supervacua esse noverit. Ceterum verecundiam et ca.'filatem servet,ut sie , corpo- 

 re nunquam plane intcrituro et post resurrectioncm immortali futuro , puro et absque 



ma- 



