COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 109 



tant , in quibus nulla cernitur fides neque viitus, qui vaiiitate ac superbia ducti, om- 

 nium primi cathedram occupare conantur , et improbi , in delicüs versautes , et nisi divi- 

 nationis suae mercedem nauciscantur ( quod Prophetam dedecel ) , nee divinant , nee 

 communicant (Vis. S. Mand. 6, 11, 12. Simil. 8, 10.). 



Singuli igitur dignos sese praestantes , qui in couventu conveniant , prudentioribus et 

 senioribus, qui experientia docti, magis pii esse soleiit, lubenter aures praebente», 

 eorumque monita in suum usum convertentes , magis probe vivant. 



Caeterum omnes et singuli id agentes ut pacem secum invicem colant , ab omni Ute sese 

 abstiiieant , nee de principatu et digititate contendant ; qui enim litem exercent , sunt fatui, 

 insipienles et in fide languentes. Vita enim eorum , qui mandata divina custodiunt , in 

 mandatis consistit , non vero iu principatu et dignitate , per humilitatem et patientiam 

 vitam consecuturi aeternam , per seditiones mortem sibi parantcs ; Deo practerea cum 

 iis , quibus pas cara est et accepta , fuluro , contenliosos et malitia perditos relicturo. 

 Porro se invicem visitent , Dei cultorum necessitatibus subvenicntes , eos alacri animo exci- 

 piant; egentibus abunde praebentes, viduas absolventes, orphanis jus vindicantes ; denique 

 ob majora a gentilibus speranda commoda Ecclesiam prodere non oportet, nee Dei no- 

 men abnegare , s^d Deum confiteri et martyrio vitam suam Cliristianam consignare. Si 

 forte quis in persecutionibus sese , ut verum Christianum dccet , non praestiterit et a fide 

 defecerit , poenitentiam ngens a sociis non spernatur; quid muita? in Dei Ecclesia, Omni- 

 bus fugatis peccatis , unus sit intellectus , unus sensus , una fides eademque Caritas , et 

 6mnes ita vivant , ut , ubi omnium Judicium instituatur , turrim referant , in qua nihil im- 

 mundi , sed omnia decora , omnia aequata , ut de uno quasi lapide , nusquam commissu- 

 ra apparente , confecta esse videalur ( Vis. 3. Mand. 2 , 8. Simil. 1 , 8 , 9. ), 



Ultimo loco , quae ex civili et domeslica ratione profluunt , pauca addimus. 



Si quis uxovem duxerit et liberis donatus sit , tanquam Pater familias suorum curam 

 gerens , eos Deo commendatos velit , et ut, juslitiam cordi habenies, virtutem colant, ab 

 eodem orato. Ipse uxorem , quae futura ipsi est soror , non negügat , sed virtutem do- 

 ceat : emendato, si eam male egisse noverit. Ipsa sit continens et linguam, ne maledicat, 

 compescere discat. Si quis uxorem habens fidelem , eam adulteram, iu eoquc peccalo 

 pergentem , nee poenitentiam agentem comperiat , cumque ea vivat , ipse peccati reus et 

 moechationis particeps erit; demittat ergo eam, nee cum alia matrimonium iniens, solus 

 vivat; quum poeuitentia ducta ad maritum redire quent ; quodsi faciat , eam recipiat , 

 iiec tarnen, poenitenlia servis Dei semel lantum concessa , hoc iterum iterumque fiat. Vi- 

 cissim , maritus si adulterium commiserit , uxoris est , eadeni cum illo ratione agere ; sed- 

 potius alienum matrimonium non cupienles , ab omni adulterio abstineant , maritus uso-- 

 tem haud coiicupiscat alienam , nee uxor maritum. 

 Pater familias, domus caput referens, cum, ubi ipse pius est,; suorum saluti coiisuIat',,i 



& S* sinjt 



