^Sj- JOIIANNIS WYßRANDI TROMP 



vult JClns , Inm secundi et nlteriori?, qunm primi gradiis personas adoplari poSätfi 

 Praelerea anud ]>i-aeto7-em arrogari posse, noii conveiiit cum iis, (juae pauIo ante dixi't 

 g imperio magislratus adoplamus eos, qui in potcstale parentum sunt." At crit cxeojj- 

 tio. Minimc vcro. Gajiis enim , ordiiiem ubivis accuratissime oliscrvans , exteplioneiü 

 reeiilae , in §.99iueunte , Iraditae contmuo subjecisset, ncque illam alio loco, ubi dedifle- 

 renliis arrogationem rnter et adoptionem disputat, tradidisset. Insuper ^. 101 universe 

 loquitur de feminis i. e. de sexu muliebri sine uüa restrictione ; quo igilirr jure do foc- 

 miiiis tantum sui juris agi hie slatuamiia , non inielb'go. Et si vocis explicatione opus 

 est, recurrcndum erit ad ea , quae siipra dixit, nempe arrogari eos, qui sunt sui juris,- 

 adoiitari, qui sunt in parentum polestate. Quod ipsum , quia initio jam monucrat , mox 

 eo^nitum esse ponit, ideoque de feminis tamquam sexu secundum cam regiiiam loquitiiri 

 A qua si exceptionem memorare voluisset , diserle scripsisset « imperio magistratus etiain 

 « mulieres sui jutis adoptari posse.' 



Persuasum igilur mihi habeo Gajum h. I. significare novum arrogationis et adoptioi 

 nis discrimen, idque lale : « feminas non posse adrogari, adoptari posse." Unde sequi- 

 tur, foeminas sui juris in ahenam potestatem transire neutra ratione potuisse , quoniarn 

 adoptantur imperio magistralus , qui in parentum potestale sunt. Nee confutat nos, ut 

 addit Vir. Cl. , exemplum raulieris emancipa/ae et arrogalae apud Plinium, Ep-j, 

 VIII. 4. Ipsa Plinii verba adscribam , unde appareat , sermonem ibi esse de inu- 

 liere adoptione manu patris emissa , et in potestatem patris revocala , quia adoptionis 

 fraude emanciiiata erat. nCurtilius Mancia, perosus generum suum Domitium 

 « Lucanium ( frater is Tulli), sub ea conditione filiam ejus, neplem suam, inslitne- 

 « rat heredcm , si esset manu patris emissa. Emiserat pater, adoptaverat palruus; atque 

 « ita circumscripto testaniento, eonsors frater in patris potestatem, emancipatam fiüanii 

 « adoplionis fraude revoeaverat, et quidem cum opibus amplissimis." Nihil causne vi» 

 deo, cur adoptionem in bis pro arrogalione dictam esse judiccmus. 



Sed haec obiler dicla sint : reverlamur ad nostrum auclorem. Gajus igitur , neque- 

 docet apud populum , neque apud praelorem , neque per rescriptum principis feminas' 

 adrogari jjosse. Quid? quod ne ipsam quidem impubercm feminam suo tempore arrogarr 

 potuisse indieat , quum tradit : « nunc ex epistola oplimi Imp. Antonini, — si jusia 

 «causa adoptionis esse videbitur, cum quibusdam couditionibus permittitur. " Omuc 

 enim dubium toliunt verba , quae praecedunt : « impubcrem apud populum adoplari 

 « aliquando proliibilum , aliquando permissum est;" quia magis placuit, fi'minas per ( o- 

 pulum neu adoptari. Respexit igitur Antonini constitutio tantum impuberes mascu» 

 lim sexus. — Accedit auctoritas Llpiani, eodem fere modo, quo Gajus, compara— 

 tiouem instiluenlis inter arrogationem et adoptionem. Ejus verba haec sunt ( Regul 8,5): 

 «Per praelorem vel praesidem ptovinciae adoptari tarn, masauli quam feimuae, et liiai 



