60 JOHANNIS WYBRANDI TROMP 



L. 1. §. 2. Ulpianus I. 1. 



« Idem (sc. Julianns) ait, et si comrnuni servo et separalini Tilio usiisfruc- 

 « tus legatus sit , amissum ab altero ex sociis usumfruclum non ad Tili um, 

 « sed ad solum ( Hai. suum ) socium perlinere debcre , quasi solura conjunc- 

 « tum. Quae senteulia vera est: nam quamdiu vel unus ulilur, potest dici 

 « ususfruclus in suo statu esse. Idem est , si duobus conjunctim et alten se» 

 « paratim ususfruclus esset relictus." 



Prior hujus §. pars: Idem ai't — in suo statu esse reperitur in §. 75 Fr. Vat. , qua 

 confirmat'ir, quod ex verbis quae sentetUia vera est jam suspicari licebat, de hac 

 quaestione dissensisse JGtos. Referl enim Ulpianus neque Mar cell um neque Mau- 

 ricianum probasse Juliani seiitentiam, ipsumque Papinianum ab ea recedere. 

 Causa hujus dissensus a minus recla ralione, quam Julianus suae sententiae dedif , 

 rcpetenda videtur. Qui , ut dcfenderet , socium alterius socii amissam ususfructus partcm 

 nancissi, ipsum liac in re accrescendi jure uti , probare sluduit: id quod imprimis of- 

 fendit Pomponium, cujus argumentum verum esse profitetur Ulpianus. Dicit ni- 

 mirum Pomponius socium usumfructum tantummodo acquirere posse servi dominio ; 

 atqui habet alteram tantum servi dominii partem: ergo nulla ratione alleram ususfructus 

 parlem acquirere potest. Non magis i^itur huic debet accrescere atque ei, qui, fuiidi 

 Habens usumfructum, proprietario cessit , vel non ulendo amisit. Negat enim Pomponius 

 illam Juliani rationem admitti posse, quam refert Celsus: fieri posse, ut eadem res 

 sit uausa arailtendi et simul recipiendi juris; quod sane fieret , si servus ex unius domini 

 persona usumfruclum amitteret et hunc es alterius persona eodem momento accrescendi 

 jure acquireret, Placuit igitur Pomponio ceterisque JClis, qui Juliani sententiam 

 improbarunt , ususfructus partem cum proprielale consolidari. — Ulpianus contra J u- 

 liani argumenta non admittenda esse profitetur (l ), Pomponiique contraria pro- 

 tat ! sed tarnen sententiam illius amplectitur , propterea quod in legato non domini, sed 

 servi spectatur persona, quo fit, ut quamdiu servus sit, non debeat perire portio (a). 



Altera S. pars continet epitomen ?. 76. Fr. Vat. Qiiaestio ibi taüs proponitur: Ser- 

 V6 communi ei TJtio per vindicationem legatus est ususfructus ( 5 ) ; uiius ex dominis 



ami- 



(i ) Hoc vult Ulpianus, quum dicit: « ego Juliani sententiam non ratione accrescendi probaii- 

 B dam pulo." Cave putes euin per omuia negare inter condominos esse aceresceudi jus. Conlraiium 

 diserte dicil in §. seq Aliter Biichlioltz. (2) Simllilec fere Buclih. 1. I. 



{ 3 ) Seil, conjunctim , in c£uo diffcrt haec species a su^eriuie |. , ubi separatio erat reliclus. 



