TO JOHANNIS WYBRANDI TROMP 



L I B E R X. 



T I T. ir. 



FAUILIAE EHCISCDIfDAB. 



1. I. §. 1. Gajus lib. VII ad Ediet. Provinc, 



« Quae — aclio — ei quoque competit, qui suam parlem non possidet; sed sl 

 « is , qui possidet , neget eum sibi coheredem esse , potest eum excludere per 

 « hanc exceptionem : si de ea re , qua de agilury praejudicium de heredi' 

 « täte non fiat." 



Partes formularum , quibus tempore Pandectarum litigabatur, erant demonstratio, in- 

 lentio, condemnatio, adjudicatio (i). Hamm in aliis actionibus plures, in aliis pau- 

 ciores (2 ), in praejudiciis intentio sola usu veniebat. Quod ad divisoria altinet judicia, 

 herum formulae demonstralione et adjudicatione conlentae fuisse videntur ( 3 ). NulU 

 enim in bis erat intentio, nisi reus praejudicio se defenderet , cujus exemplum exstat in 

 lege laud. Hie defensionis modus, qui a JCto ibi ad excepliones refertur, obm fuit 

 praescriplio rei tuendae gratia comparata , teste Gajo IV. 133: «Sed bis tempori- 

 « bus — omnes praescripliones ab actore proficiscuntur. Olim autem quaedam et pro 

 « reo opponebantur , qualis illa erat praescriplio: ea, res agalitr, quod (si modo Hefft.) 

 ü praejudicium heredithti non fiat , quae nunc in speciem exceptionis deducla esl , et 

 « locum habet, quum petitor hereditatis abo genere judicii praejudicium hereditati faciat." 

 Harum praescriplionum pro reo recejjlarum causa repetenda videtur ex veteri illo recep- 

 to placilo judicüs g?~aviori6us vel inajoribus per minora praejudicium ßeri non poS' 

 «e (4). Quod ut evitaretur , verborum conccptiones , quibus rei defensio comprehende- 

 baiur, ipsis aclionum formulis praescribebantur ; principalem enim judicis desiderabant 

 cognilionem. Postquam Tero aclionum praeloriarum usus invaluerat et praescripliom- 

 bus idem plaae atque bis erat finis, ipsae in dilatoriarum exceplionum abierunt spe- 

 ciem (5). 



L. 



(i) Gaj. IV. 59. (3)Gaj. IV. 4^; 



(3) Ibid. 4j. cf. Hcffter Obss. c. i3. 



( 4) L. 54 D. de judiciis. cf, Ueffter op. I. cj a3, copiose locum de praescriplionibus illustrans. 



(SJ Cic, de luveut. U. 20, 



