RESPONSIO AD QUAESTIONEJT LTTERARIAM. m 



C{. Green, .'pag. 93. quemque' ihi laudat Herndorf. Sid Protag. p. 560'. Agilur 

 hie fides Xendphoriüs , quam paucis lüeri conabimur. Non fingit ille Hippiae et Soci-a« 

 lis colloquium, sed revera habilum et ipsum se adfuisse affirmat, quum iterum Athenas 

 advenisset Hippias §. 5, quod cui bono in re minime uecessaria de suo fiaxisse eiistime- 

 Itir? Per totum colloquium Socratis c'ipttvilx et ioci Hippiae vanitali et arrogantiae fa- 

 oetissime opponuntur. Audiens Spcratem disputaatem: ceterarum artium esse magistros, 

 iuslitiae non item: in y»fi uu». «$'<• ^ XiKponei, ixcTv» rx aörei ^ey£ii, a. iyu Ttäkai vo- 

 ri irou yitanKra ; cui Socrales : o %s ye toutou IiivÖts/iov , e^ii , a 'Itt^Ix , oi ßivov &ii rSi 

 »UTci >,cya , «AA« )c»} irep); rm . ocuräii ' au S' IVa? ^i^ t3 Trof^u/ixSyji sJi/xi Trip) tmv «üt«i/ 

 iuliiroTe rx «üri f>iysig. Cuius dicti ^culcum non senliens et sibi placens : di^s^n , in- 

 quit, jreipäßai KMviv ti f^syeiv txil. quo quid Socrate et Hippia dignius? Mox more suo 

 ita iactat : Trsp) (iiyroi vpü ^ixxlau trx.vj aifixi vvu Ix^'v e'iTreTti , xpig x eure (rb, out' av x\- 

 Mi eüSf}« Si/fÄir' ivTetwilv. In eo tarnen caulus et Socraticaium artium bene sciens , ut 

 primum ipsius exquirat senlentiam §. 9. quam cum callide premere frustra tentasset S- H» 

 ipox luculenter ita exponit , ut iustitiam statuat esse obedientiam Legibus, et patriae 

 §. 13 sqq. et aypxcpoig, quas ipse Dens nostris omnium insculpserit animis §. 19 sqq. 

 Atque bis Hippiae ita movetur animus, ut egregia sua plane taceat et ad Socralis acce- 

 dat senteutiam. In quo Hippias docilitatem mirali viri docti, Xenophontis fidem in du- 

 bium vocarunt. Verum quid mirum Soccatem Sophistas non semper iocando et cavil- 

 lando illusisse, sed eliam serio dispulando ipsorum opiniones refutasse? Quid mirum 

 Sophistas , ipsius calliditatem toties malo suo expertos , ab ea summopere sibi cavisse ? 

 Sensit homo, nil se habere, quod illius argumentis opponeret et maluit ad ipsius accedere 

 senlentiam , quam argulando ineplus et ridiculus videri. 



Vanum igitur videmus Hippiam, ut erat, et sibi placentem, neqiie tarnen adeo slu- 

 pidum, ut quibus saep.e captius esset artibus, eas nee sentire nee effugere possit. At- 

 que ita longe melius Sophistarum ingenia expressisse Xenophonlera , nemo dubitabit, 

 nisi qui in omnibus unius Piatonis auctorilalem sequi decreverit. 



Hippias memoria valebat felicissima ; airx^ duoua-xe , ut ait in P 1 a t o n. Hipp. Mai. 

 p. 285. E. TivT^jKOVTX SvifiXTX xToßt/ijf4,oviv7a. quae descripsit Philostr. in V. S, pag. 

 495; hinc artem memoriae , quam a Simonide inventam , (cf. PI in. Fl. N. VI. Cap. 

 24. Cic. de Oraf. II, 86. de Finibus II. 32, alibi;) deinde Graeci magis magisque 

 eicoluerunt, (elf. auctores a Schneidero 11. ad Symp. W. 62.) profilebatur. P la- 

 to 1. 1. «Aä' iya oux svsv3i)7X, oti to (/.v-ttiiovinov sxiH' et in Hipp. Min. p 368. xa/- 

 TOt T» ys ftvii fiovinbv iTTiXxöoßiiv ffou, äf hixe, ri xv>i ßx, iv w ffu ohi ?^xfji.7rpcTxrs( 

 ehxi. Eam lepide laudat in Callia Socrales Symp. IV. %. 62. Trxp^ ou (Hippiae) curoi 

 li livitfiiviKov 'ifixhv, ix<p' ou S^ kx) iptoTiKÜTepoi; yeyivijTXi , S/ä to, o,ti xv xxXov lSj( , 

 IJ,ißiisoTS eTTihxjiäxyerSai. 



