RESPONSIO AD QUAESTIONEltt LITERARIAM. 77 



crimen An-eßelxi; confugerunt (iS): facile crimen inquam , quo tarnen Athenis nee gra- 

 viu8 ullum neque innoxiis perniciosius: quod testantur Aeschylus, Anaxagoras, Socra- 

 tes, Alcibiades. Ncque successu caruerunt : exacerbitati judicum animi eo redegere 

 ammtem Periclem, ut vix flendo et supplicando ignominiosam uxori impelraret gra- 

 tiam ( i4 ). Tanlam vim in tantura virum Aspasiae amor habuit : in eum , qui {j<ijy,Xcvo\j(; 

 et TSÄsTicvpyo; , Anaxagorae placitis imbutus per totam vitam nee risit nee lacrymatus 

 est. 



Mortuo Pericle novas conlraxil nuptias et Lysicli nupsit pecuario, nrc nobilitate ge- 

 neris neque ingenii dolibus insigni : quem vel sie tarnen principem mox effeeit in rep, 

 virum (i5). Nempe adeo perspecla habebat omnia arlifiria ( eV^Sä? Socrates dixerit) 

 quibus homines , quibus tolae adeo civitates deliniunlur, quibus primorum conciliatur 

 amiritia, eaptalur aura pojouli ; ut stupidus plane et bardus is esse debeat, qui tali ma- 

 gistra fretus non facile ad summa quacque perveniat. Lysicli filium peperit Poristen di- 

 ctum (16). Ceterum de vilae exitu parum conslat: sed in auctorum silentio facile est 

 coniicere, eam illustrem vitam placide et dccore finivisse: nam forma dilabilur, at 

 ingenii Jaus manet, manet morum suavilas, consuetudinis gratia , vita grata amicis, in 

 amicos auclontas ; quibus quam magis quam specie Aspasia floruerit , ad finem us- 

 ^ue vitae floruisse videlur. 



Verbo denique de Aspasiae scriptis monendum est. Orafionem funebrem sive lauda- 

 lionem eorum , qui in Lechaeo pro palria occubuerant , ab ea acceptam recitat in P la- 

 to nis Menexeno Socrates, ubi etiam Periclem in componenda egregia illa oratione fu- 

 nebri, quam apud Thucyd. II. 35. recitat, adiuvisse dicitur p. 236 B. Sed poetria 

 eliamfuil: hoc unum deesse videbatur ipsius laudibus: exstant fragmenta : Aspasiae ver- 

 sus servavit Athenaeus bene multos, in quibus cum Socrate Alcibiadem depereunte 



Jo- 

 ris: Plntarch. in Verlcl. Cap. XXXII. 

 (14; Plutarch ihirl. 'Atnrxtrlccv iA,h ouv i^iiirii(TXTO V!>}.Xa tÜvv icapk r^i/ Viy.tiv , c5,' A;'- 



<!Xivm 0Wiv , ly-^eh vJTsp aiiijg Uxpvx xcc) hijSeU tZv S/jcwtmv. Athen. Xlll p. 589 E. 



ex Antislhene: kx) \syuv CpsuyoinFug ^OTS aiiTijg ypxCpitv txrsßsliXi Xäyav UTrep Oiur>ig TrXelov» 



lUxpudsv Ü 0T£ vnip Tcü ßUu xx) Ti?? cualmg iKiMvuinv. 



(153 Aoctor est Aeschines Socralicus apud Plutarch. 1. 1. et Harpocrationem I, 1 qaod 



e\ eius Dialogo Callia esse pelilum docet Scholiast. Plal. 1. I. De Lysicle cf Falesius ad 



liarpocrat. 1. 



n6j Miro errore Interpretes Harpocrationis verba Av^Mc7 tZ luf^xyayü (Tvmx^trxirx 

 ST'-(I7TVIV hxeV- verterunt: postquam Lysicli nupsit , — eum quaestuarium habuit. et de tto- 

 ^/(rrj;7? ibi nonnuUa habet ra/esi»». Meliora docet Piatonis Scholiast ireyiifiCiTo Ts /asTx 

 Tflu nspiK^kut SävaTov AuriKXeT Tcp npoßxTOKazviXc^ km i^ »utoü h^sv uibv ävi/iXTuevei/ 

 Bc^i.T.ji'. 



K 3 



