14 F. KAISER 



permutaret, quod ipsum spissam illain coronam capere vix potuit. Noii 

 discipuli tnntum, sed, quod vere diceve licet, omnes huius Academiae bo- 

 narum artium studiosi aderant: omnes collegas, multos ex honestissimis 

 huius urbis civibus et plurimos pristinos discipulos intuebatur. Ingentetn 

 plausuni , Bakio , auditorium ingredieuti datutn et cathedram conscendeuti , 

 cxcepit silentium venerabundum , quum docendi initiuni esset facturus , et 

 singuli metuere videbantur ne vel iina syllaba sibi periret eorum qiiae 

 Bakics ex cathedra esset dicturus. Ego si verba laudarem, quae audivi- 

 mus, ineptus essem, sed animi affectum quo audita sint, silentio praeterire 

 non licuit. Quum vero Bakius perorasset Cobetüs surrexit, quot quan- 

 taque collegae et discipuli viro carissimo deberent, explicaturus. Diserte, 

 docte et graviter , ut solet , paucis quasi adumbravit verbis , quid esset quod 

 Bakium omnes amore, reverentia et admiratione complecterentur , et maxi- 

 uius audientium plausus ea euui locutum esse testabatur, quae quisque, 

 simili doctrinae copia et dicendi facilitate, dicturus fuisset. Ex interno 

 pectore Bakio et Cobeto gratias agimus, quod uterque orationem typis 

 describi non recusaverit. Ita euim verba haec praeclara, qualia semper 

 Baku et Cobeti esse solent, non tantum nobis servata sunt, sed quum 

 posteri, remotiori aevo, Bakium doctrinae praestantia insignem laudabunt 

 virum, quem Neerlandia protulit, brevis illa Cobeti allocutio testabitur, 

 Bakium aetatem vixisse se dignam, nee aequales invenisse ingratos. Tu 

 ne aegre feras, honoratissime Baki, palam me hie professum esse, quanti 

 laudem faciam, quae ab omnibus tibi tribuitur, quam te nee postulare, 

 qua nee indigere te scio. Est viri non mediocriter docti et praestantioris 

 scientiae laudem aspernari, sed uni duntaxat in nostra patria viro docto 

 licet, sine admiratione Baku nomen pronunciare, et ille unus tu ipse es. 

 Nos, qui te cognitum vere admiramur, tua hac modestia abuti non decet, 

 ne forsitan nos accuset posteritas. Eximia enim Cobeti allocutio, quam 

 hoc ipso loco audivisti, iam nil nisi quod verum est contineret, si tu, tuo 

 raore, solum disciplinae vixisses, quae tibi erat mandata, in qua regnas. 

 Sed multo plura fecisli. Quae in Universum artibus et disciplinis, quae 

 humanitati, quae patriae saluti esse iudicabas, prudentem te et diligentem 

 habebant patronum. Tibi quod ipse debeam , tacere si possem , ingrati 

 hominis partes agerem. Nullum enim inveni qui nie, disciplinae meae 



