ORATIO. 19 



Quod maxime optaveram ut Academiae fasces deponens honoratissimis 

 coUegis gratulari possem vitam, nulla trisiitia, per annum proxime praeter- 

 lapsura, perturbatam, ea felicitas mihi, prok dolor, non coutigit. Nonaulli 

 enim carissimos consanguineos aut affines, morte exstinctos, lugent. Ve- 

 hementer eorum nos dolor commovit, eosque solatium invenisse spera- 

 mus, ex hac cogitatione, cmicta Deum sapienter regere et nullius vitam 

 temere exstingui, sine amantissimo Divinae Providentiae consilio. Solatium 

 iis literas attulisse speramus et disciplinas , quarum Studium vitae humanae 

 tristitiam lenire solet quam plurimum. Ardens ilUid disciplinarum et litera- 

 rum Studium, ut fata prioris anni demonstrant, maxima Professorum in 

 Academia Lugduno-Batava delectatio esse solet. Multi enim, variis nego- 

 tiis districti, libris scribendis et edendis, quantus disciplinarum amor esset 

 egregie testati sunt. Meum non est de scriptis illis , pluribus quam quae 

 hie recenseam, iudicium ferre. Res memorasse sufficeret, nisi iniuria 

 quaedam mihi repellenda esset, quam praecedenti anno Rector Magnificus, 

 quum Academiae fasces deponeret , collegae intulit spectatissimo. Mos vetus 

 est et laudabiUs, Rectorem Magnificum oratione, die Academiae natali 

 habenda, honoris insignia memorare, quibus Rex Augustissimus viros 

 clarissimos ornavit. Praecedenti anno publicam tamen desiderabamus men- 

 tionem, Virum Clarissimum Iohannem Heneicum Schölten equitem ordi- 

 nis Leonis Neerlandici esse creatum. Liceat mihi, amicissime Schölten, 

 etsi serius quam par est, profiteri, magni nos omnes fecisse Regiae illud 

 benevolentiae documentum, idque eo pluris, quod eo tempore non dees- 

 sent, qui de doctrina atque fidei tuae sinceritate querelae atque doloris 

 voces effunderent. Tibi hunc honorem et tua causa gratulamur, et quo- 

 niam unieuique patuit , summos patriae et Regis magistratus iusto pretio 

 statuere sacrae scripturae interpretationem quae bona fide, subtiliter et 

 ingeniöse instituta, vulgi clamores contemnit, quos eliciunt doctioris dispu- 

 tationis inventa. Regiae benevolentiae ornamentum, discipulorum amor 

 et collegarum veneratio eam tibi mentem addant, ut quietus laborem per- 

 ficias, quem vitae finem statuisti. Qui labor utinam multum lucis adferat 

 iis rebus, quas omues summum bonum esse existimant, qui hominis prae- 

 stantiam intelligunt, et üeo OptimoMaximo vitae rationem reddendam esse 

 sentiunt. 



3* 



