44 W. F. R. S URINGAR 



nieuwc ontdekkingen het gebied der wetenschap zochten te verrijken , tel- 

 keus meer werd het doorzigt gewaardeerd van hen, die den bestaanden 

 voorraad in orde schikten, en aanvvezen, hoe een waarlijk vruchtbaar 

 onderzoek der natuur moest worden ingerigt. Daarentegen betreurde men 

 het diep, wanneer waarnemingen , met groote moeite bijeengebragt , voor 

 de wetenschap moesten verloren gaan, juist omdat vooraf niet behoorlijk 

 rekenschap was gegeven van de methode die gevolgd moest worden, van 

 de eischen waaraan de waarnemingen moesten voldoen, om zieh als bruik- 

 bare deelen aan te sluiten aan de ontwikkeling van het groote gehccl. 



Het is ieder bekend , lioe eenmaal de beschrijveude natuurweteuschappen , 

 en met haar de kruidkunde, gevaar liepeu, onder zoodanigen last van on- 

 genoegzaam geordende bouwstof te bezwijken. Slechts de heldere l^lik van 

 een Linnaeus was in staat, een redmiddel tegen dit onheil te ontdekken, 

 een krachtige geest als de zijne alleen vermögend, het middel in al zijne 

 uitgebreidheid toe te passen. Dat middel was zijn kunstmatig stelsel. 

 Ieder weet, hoe dit in een eenvoudig en duidelijk bestek de bekende 

 vormen van het plautenrijk te zamen vatte, en de plaats aanwees, waar 

 nieuwe waarnemingen terstond aan de bestaande konden worden toege- 

 voegd. Evenzoo , met welk een goeden uitslag zijne pMlosoplda hotanica 

 langen tijd het wetboek bleef, aan welks praktische regelen alle kruidkun- 

 digen gehoorzaamden. 



Ondertusschen was de natuurlijke rangschikking der planten te voorschijn 

 getreden, reeds door Linnaeus als het laatste doel der wetenschap be- 

 schouwd,^ maar eerst later in bepaalde stelsels uitgewerkt. En wederom 

 was bijna de wetenschap bedolven geraakt — nu echter onder den vloed 

 van stelsels, die elkander opvolgden en verdrongen, zoo niet mannen als 

 DE JussiEü, DE Candolle, in plaats van dien nutteloozen strijd voort 

 te zetten, het onderzoek hadden ingesteld naar vaste beginselen, zoo 

 zij niet, in stede van een eigen stelsel, als het eindelijk volmaakte, hard- 

 nekkig te verdedigen, den weg hadden aangeduid, waarop men, met ver- 

 eende krachten , langzaam maar gewis tot dat einddoel der wetenschap 

 naderen kon. 



Geen wonder , dat men , door de ondervinding geleerd , die methode 

 der wetenschap op hoogen prijs stelde, en dat men in een anderen tak 



