REDEVOERING. 49 



de blik over het geheel, beslissen moest. En daardoor wederom hebben 

 die schetsen een voordeel, 't welk het kunstmatig stelsel in zijnen kring 

 niet bezit, de gescliiktheid namelijk om te dienen tot de algemeen bevat- 

 telijke, de populaire voordragt vau het karakter der vegetatie. Laat ons 

 van bepaalde voorbeelden uitgaan, om haar ook in dit opzigt naar eisch 

 te waarderen. 



Reeds in onze eigene streken merken wij onder de vele honderden vor- 

 men van planten enkele op, die meer dan andere het voorkomen van den 

 plantengroei bepalen. Het zijn die, welke of door hare grootte, of door 

 haar groot aantal, het landschap schijnen te beheerschen. Zoo vallen in 

 de eerste plaats de verschillende boomen in het oog, hetzij ze alleen staan 

 of tot bosschen zijn vereenigd; evenzoo de grassen, die, gezellig bijeen- 

 groeijende, onafzienbare weiden vormen, en niet minder de heidestruiken , 

 waar zij uitgestrekte vlakten bedekken met een dor en eentoonig bruin. 

 Tusschen deze groeijen andere planten. In het lommer der boomen, tus- 

 schen het groen der weide, en zelfs in het schrale heideveld verschijnt 

 ons menige Uefelijke bloem , maar die is er als tusschen geweven , terwijl 

 de groote massa van het landschap door de eerstgeuoemde wordt gevormd. 

 Wilden wij dus in breede trekken het karakter van onzen plantengroei 

 schetsen , dan zouden wij van deze moeten uitgaan , en van de andere , 

 kleinere of meer verstrooide planten slechts in zooverre melding maken, als 

 wij de schets nader wilden zien uitgewerkt. 



Op die wijze zijn weinige hoofdtrekken voldoende, om het karakter van 

 het landschap, zelfs in elk deel der aarde, te schetsen. Want terwijl de 

 geoefende bUk van den kruidkundige al de afzonderlijke soorten en ge- 

 slachten onderscheidt , vloeijen voor het oog van den schilder vele vormen 

 in een, die denzelfden of een bijna gelijken indruk bij hem achterlaten. 

 AI die vormen worden dan tot eenen , physiognomischen hoofdvorm zamen- 

 gevoegd, en evenmin als Linnaeus had behoeven te schromen, in zijn 

 kunstmatig stelsel natuurlijke geslachten en groepen te splitsen , evenmin 

 moet men zieh hier laten weerhouden, om, als het noodig is, vormen 

 bijeen te brengen , die in het systeem der kruidkundigen van elkander 

 verwijderd staan. 



Zoo er een planten vorm is, die van den gewonen afwijkt en in de phy- 



7 



