50 W. F. R. SURINGA R 



siognomie van het landschap sclierp moet afsteken , dan is het wel die der 

 bladerlooze Cactussen, met hunnen vleezigen steiigel, nu eens kogelrond, 

 dan weder met talrijke armen als eene lichtkroon uitgestrekt. Geheel 

 eenig, zou men zeggen, is de verschijning van zoodanige wangestalten in 

 het plantenrijk. Eu tocli worden ze eiders , in eene geheel andere plan- 

 tengroep , met geheel verschillende bloesems , evenzoo aangetrofFen. Dezelfde 

 rol, die de Cactussen in het amerikaansche landschap vervuUen, wordt in 

 de oude wereld vervuld door de vleezige Euphorbia s, en zoo misleidend 

 komen deze vaak met hen overeen, dat het ougeoefend oog haar alleen 

 aan het witte melksap herkenneii kan. Ja , een dergelijken oubehagelijken 

 vorm bezitten eck de talrijke Slapelids van de Kaap, hoewel bloesems en 

 vruchten haar wederom eene ver.verwijderde plaats aanwijzen in het kruid- 

 kundig systeem. 



Het is echter slechts bij uitzondering , dat aldus vormen moeten worden 

 vereenigd, welke tot geheel verschillende natuurlijke groepen behooren. 

 Want juist daarin bestaat het wezen der natuurlijke rangschikking , dat 

 zij steunt op wijzigingen in die deelen, welke met het karakter van de 

 geheele plant in het naauwste verband staan. Zoo behooren de grassen, 

 die in de weide tot eenen gelijkmatigen indruk versmelten , ook alle tot 

 eene natuurlijke familie , en zelfs wanneer wij bij haar voegen de rietsoor- 

 ten en biezen, die op vochtige plaatsen eene soortgelijke beteekenis hebben 

 in de vegetatie , vereenigen wij nog slechts groepen , die ook in bloesem 

 en vrucht groote verwantschap bezitten. 



Zijn aldus de hoofdvormen met oordeel uitgekozen en bepaald , dan behoort 

 er slechts eene juiste waarneming , een heldere blik toe , om op te merken , 

 hoe sommige dier hoofdvormen in het landschap zijn vereenigd en zamen- 

 geweven. En wil men den plantengroei in verband beschouwen met dien 

 van andere streken , wil men dus zijn eigenaardig karakter tegen over deze , 

 en zijne plaats in het geheel behoorlijk waarderen , dan moet nog worden 

 nagegaan , hoe die zelfde grondvormen ook eiders deel uitmaken van het 

 landschap, of welke andere vormen daar, in plaats van hen, gebied voeren. 



Beschouwen wij b. v. op die wijze onze grasvlakten en heidevelden, en 

 vergelijken wij ze met het voorkomen der grassen eu heidestruiken in an- 



