52 W. F. R. SÜRINGAR 



Wij spraken nog van de bossclien , die , in afwisseling met de meer 

 vlakke streken, ons vaderland bedekken. Reeds liet ongeoefend oog on- 

 derscheidt in deze twee hoofdvormen, die zoowel in bloesem en vruclit, 

 als ook door hun gebladerte en geheele voorkomen , hemelsbreed van elkau- 

 der verschillen. Het zijn de verschillende boomen met breedbladerig loof 

 aau de eene zijde, aan den anderen kant de pijuboomen met hunne regel- 

 matige takken en dünne stijve naalden. 



Deze laatste zijn wederom geheel eigen aan de noordelijke helft van 

 onzen aardbol. Rondom den geheelen poolcirkel breiden zij zieh uit, en 

 vormen eenen breeden gordel om de aarde, die op sommige plaatsen tot 

 aan de grens der heete luchtstreek nederdaalt. Maar vooral aan de andere 

 grens , waar slechts de taaije berk hen voorbij streeft , en de andere woud- 

 boomen voor de koude van ijs en sneeuw geweken zijn, heerschen de som- 

 bere pijuboomen met hun donkergroen naaldloof in het winterlandschap. 

 Nu is het, als in Schotland, de den, die als met opgerigte armen de 

 kroon draagt van naalden, twee aan twee vereenigd; dan is het, als in 

 Scandinavie , de zwaarmoedige spar , met hare regelmatige takken ter aarde 

 ueergestrekt , maar met de spitse kruin fier ten herael opgestoken, die met 

 den vorigen te zamen den kouden scepter zwaait. Meer oostelijk, in het 

 noorden vau Siberie, heerscht daarentegen de Larix met zijne los neder- 

 hangende takjes en tot sierlijke bundeis vereenigde, afvallende naalden. 

 Het is dezelfde vorm , dien wij , met dennen en sparren vereenigd , ook in 

 de vlakten en bergen van midden-Europa ontmoeten. Zoo vervangt de 

 eene soort de andere, meestal niet plotseliug, maar eerst gelijkelijk met 

 haar vermengd, en daarna heerscheres in haar eigen ggbied. Eiders, in 

 de oostelijke streken van Azie, en in de verschillende deelen van uoord- 

 Amerika komen andere, en zelfs een veel grooter aantal soorten voor. 

 Maar zoo gelijk is de indruk, dien al die pijnboomen, tot de drie ge- 

 noemde typen behoorende, op den beschouwer maken, dat een europeesch 

 reiziger van vroegeren tijd in Japan dezelfde soorten van zijn vaderland 

 meende terug te vinden, en dat de landverlnüzer , die onze streken verla- 

 ten heeft, door de amerikaansche pijubosschen geheel aan die van zijn 

 vaderland herinnerd wordt. De grootste verscheidenheid echter en de 

 schoonste vormen behooren in dat werelddeel te huis. Behoef ik den 



