62 W. F. R. SU RING AR 



Terwijl hem in het Hiraalaya-gebergte de rijst, dat voorname voedsel 

 der tropische landen, nog tot op drie duizend voet hoogte volgt, moet hij 

 daarboven voor haar eene vergoeding zoeken in de tarwe, uit gematigde 

 luchtstreken overgeplant; en waar, zevenduizend voet hooger, ook deze 

 hem verlaat, kweekt hij gaarne de gerst en de haver, minder voortrefTelijk 

 graan, maar hetwelk tevreden is met eene schralere luchtstreek. Hooger 

 dan de rijst, stijgt de Mais op in de gebergten van tropisch Amerika, 

 doch ook daar volgt eene hoogte, waar het koren der oude wereld welkom 

 is. Evenzoo wordt de keuze beperkt , naarmate men in de vlakte de polen 

 der aarde nadert. Möge in Europa de cultuur der Mais en der tarwe, 

 nog in de vorige eeuw, van het zuiden aanmerkelijk zijn uitgebreid, eens 

 komt de grens, waar men haar niet naar willekeur afwisselen kan met de 

 rogge, en hoog in het noorden is het wederom slechts de gerst, die met 

 den aardappel de bewoners der poolstreken voedt. 



Daar dreigen eindelijk ook deze, de laatste weldadige vertagen woordigers 

 van het plantenrijk, den mensch te verlaten. Met inspanning van alle 

 krachten strijdt hij dan om het dagelijksch brood. Had hij in warmer 

 streken slechts te kiezen uit den ruimen voorraad, en ging hij gewillig 

 over tot een ander gewas, wanneer het eerste te strenge eischen deed aan 

 het klimaat, hier zoekt hij zelfs het weinige te ontwringen aan de half 

 gesloten handen der eiders zoo milde natuur. Waar, zoo als op IJsland 

 en Unalaschka, slechts de aardappel is overgebleven , kweekt hij die plant 

 als een kostbaren schat, schoon zij tcr naauwernood een aantal nietige 

 knoUen voortbrengt. Tot aan de noordelijke grens van Zweden zaait hij 

 de gerst , daar hoofdbestanddeel van het brood , zij het ook , dat hij ze 

 half ontwikkeld van den akker halen en in den oven droogen moet, zij het 

 ook, dat hij slechts eenen enkelen zomer met vreugde begroet, die het 

 graan op den akker tot geheele rijpheid brengt. 



Daar, waar de mensch in den strijd met de natuur alle krachten inspant, 

 gevoelt hij eerst regt hare magt. Daar erkent hij ook het onverwinnelijk 

 vermögen, waarmede zij het plantenleven binnen bepaalde grenzen beperkt. 

 Daar is ook de werkplaats van den natuuronderzoeker, die de werking 

 der hedendaagsche invloeden naspoort. Daar bestudeert hij ze, ook bij de 

 wildwassende plant , aan de grenzen van haar gebied , waar zij te vergeefs 



