66 -^V. F. R. SURINGAR 



bewoner dier noordelijke streken , door ervaring geleid , vertrouwt den graan- 

 korrel aan den ondankbaren bodem toe. Weinig zou liet hem baten , dien 

 uog vroeger te zaaijen; weinig ook, in den laten herfst Let graan op den 

 akker te laten staan ; want spoedig daalt in die streken de wärmte tot het 

 punt, waarbeneden zij onmagtig is, iets aan den onvoltooiden arbeid toe 

 te voegen. 



Elke plantensoort lieeft aldus haar eigen nulpunt, boven hetwelk de 

 wärmte eerst aanvangt in hären groei en hare ontwikkeling werkzaam te 

 zijn. Als met den vinger werd deze waarheid door de ervaring aangewe- 

 zen, maar eerst in onze dagen werd zij duidelijk gevoeld en uitgesproken , 

 en bij de verklaring der verschijnselen met voordeel toegepast. Merk- 

 waardig is het daarbij , en eene zijdelingsche bevestiging der methode , dat 

 in die nulpunten, zoo als ze uit de verschijnselen der plantenverspreiding 

 zelve werden afgeleid , eene regelmatige opklimming bespeurd wordt , naar- 

 mate de soorten aan warmer luchtstreek toebehooren. 



Er ligt dus meer in de algemeene waarheid, dat elke plant voor haar 

 leven eene bepaalde wärmte noodig heeft, dan dat zij zieh niet veilig 

 bevinden kau in eene temperatuur, die aan de eene of andere zijde 

 zekere grenzen te buiten gaat. Ook dit ligt er in opgesloten, maar 

 als eene afzonderlijke Stelling, waarvan de vorige streng moet worden 

 afgescheiden. 



De naauwkeurige waardering en ontleding van den invloed der wärmte 

 werd opgeroepen als een getuige voor den geest van het tegenwoordig on- 

 derzoek. En waarlijk, even onbepaald als vroeger de vergelijking was 

 tusschen het klimaat en den plantengroei , even naauwkeurig wordt nu 

 rekenschap gegeven van de wijze, waarop de verschillende dementen van 

 het klimaat, elk op zijn beurt, of in vereeniging met elkander, in het be- 

 perken van elke soort binnen haar gebied werkzaam zijn. 



Wanneer wij b. v. opmerken, hoe de beuk, dat sieraad van midden- 

 Europa, tusschen de Oost-zee en de Zwarte zee naauwelijks het gebied 

 van Rusland binnentreedt , dan erkennen wij aan die grens de magt der 

 winterkoude, strenger naar het noorden, maar strenger ook naar het mid- 

 den van het vasteland. Zuidelijk wordt het aan die zijde de overmatige 

 bitte van den zomer, die, vergezeld door verschroeijende droogte, als ver- 



