100 L. C. VAN GOUDOEVER 



quod hodie mihi perficiendum est, nie pressit, quum ab una parte orator 

 non sum et ab altera parte latinae linguae usus mihi minus familiaris est. 

 Accedit, quod admodum difficile mihi videbatur argumentum idoneum 

 eligere : omnis enim conditionis vii'os inter vos , Auditores , conspicio ; quodsi 

 medici omnes eratis, onus minus grave fuisset faciliusque argumentum 

 elegissem vestra attentione magis rainusve dignum. Quod vero medico 

 momenti est, tam multis in medicinae studio non versatis aut minoris 

 momenti videbitur aut forsan minus dilucidum erit. Nolui tarnen argu- 

 mentum tractare a studiis meis alienum; spero fore, ut, quae dicere mihi 

 proposui, tali ratione conscripserim ut ab omnibus intelligi queant. 



Non minoris ambitus et forsitan difBcilius adhuc quam internae medi- 

 cinae Studium est Studium chirurgiae. Quod et de aliis scientiis valet, 

 valet quoque de chirurgia, tempus scilicet venisse, quo unus homo eam in 

 toto ambitu non amplius excolere possit. Idcirco nuperiori tempore plures 

 hanc illamve chirurgiae partem magis ex industria colere coeperunt: hie 

 incumbit in oculorum morbos, ille in aurium, alius in morbos cutaneos, 

 alius adhuc in vitia organorum uropoiesi inservientium , et ita porro. Si 

 forte quis rogat an bonum sit et utile scientiam unam in tot partes dividere, 

 respoudeo hac demum ratione cognitionem nostram de morbis oculorum, 

 aurium , cutis , organorum uropoieticorum , uteri , aliorumque corporis par- 

 tium tam magnos progressus fecisse, eum, qui in una eademque scientiae 

 parte semper et indefessus occupatus est, facilius quam alios hanc scientiae 

 partem elaborare eiusque cognitionem perfectiorem reddere posse. Etsi 

 vero laboris divisio ad scientiam promovendam absque ullo dubio utiUs sit, 

 quin necessaria, de praxi idem non eodem gradu valet. Quodsi enim ita 

 esset, pauca profecto loca hocce privilegio fruerentur, longe plurima autem 

 eo orbata forent. Quicunque medicus in pago vel minori oppido praxin 

 exercere cupit, hanc totam exerceat oportet. Poscitur ab eo ut totam 

 scientiam cognoverit omnesque morbos curare sciat. Verum quidem est, 

 medicum, dummodo acute ingenio praeditus sit, studiaque bene perfecerit, 

 plurima mala curare posse , sed an revera multi sint medici ad exe^rcendam 

 praxin universalem apti, alia est quaestio, ad quam responsum dare hie 

 non locus est. Id tantum dicere volo , universalem istam cognitionem nemi- 

 nem acquirere posse, nisi ampla illi sit occasio haec omnia discendi, nisi 



