148 L. G, PAREAU 



Deo procreata divinoque praedita ingenio. Quare cum haec mihi contingat 

 coram viris doctis dicendi opportunitas , paucis meam hac de re sententiam 

 exponam. Dicam igitur de perfectionis Christianae in antiqua 

 philosophia praesensionibus et desideriis. 



Quod agens tantum abest ut res plane novas moliri dicendus sim, ut 

 contra in antiquissima ecclesia Christiana ii imprimis Patres Graeci, qui id 

 sua edocti erant experientia, constanter profiterentur , //prouti Mose pro- 

 phetisque Hebraeos, ita Graecos philosophis tanquam paedagogis ad Chris- 

 tum fuisse praeparatos" ^). Sed antiquissima, si a nonnuUis immerito anti- 

 quata censeantur, renovare saepe conducit. — In argumento autem hoc 

 exponendo non ita versabor, ut multa de virtute philosophorum praecepta 

 enumerem, cum Iesu aut Apostolorum praeceptis quodammodo consonantia; 

 quod et longum sit et ad rem parum faciens. Pauca tantum ex antiqua 

 philosophia depromam, sed praecipua et ita comparata, ut appareat in 

 interiori eins natura inveniri praesensiones et desideria eius perfectionis, 

 quae nobis est in Iesu Christo concessa. 



Vos , A. H. ! ea , qua soletis , benevolentia favete dicenti ! 



Primo igitur praecipuoque loco commemorandum est, finem summum 

 homini propositum, in vita omni spectandum, egregie sensisse nonnullos 

 veteres philosophos. 



Et Dei quidem rerumque divinarum eos hac in re rationem habuisse, 

 minime sane mirandum est. Homo enim , quam primum excoli incipit , 

 animaUbus reUquis se sentit superiorem et naturae cuidam excelsiori cogna- 

 tum , quam in mundo adspectabih viventem agentemque suspicatur. Quare 

 apud gentes paulo quidem cultiores omnino omnes rehgionis quaedam initia 

 inveniri, omnis testatur historia. Estque hoc confidenter pronuntiandum , 

 hominem, qui sine ulla rehgione vivat, vere inhumanum esse et honorifico 

 hominis nomine indignum. 



Sed cultus ille Deorum, uti omnibus notum est, in gentibus antiquis, 

 apud Graecos etiam Romanosque, erat paene unice externus, ritibus sacri- 



') V. c. Clemens Alexandbinüs , Sirom. I, p. 283. 



