154 L. G. PAKE AU 



fecit eiiismodi civitatem informandi, sed frustra; atque adeo in republica, 

 quam reapse efficere non poterat, fingenda substitit, ipse fassus talem ad- 

 fuisse nunquam et sperare vix ausus, uiiquam esse futuram '). 



Caeterum quam ita Plato verbis depingebat , haec respublica uuius erat 

 gentis, aut urbis unius, veluti Athenarum finibus contenta; prouti fere 

 veteres suae quisque gentis et civitatis se continebant limitibus, reliquos 

 populos barbaros existimautes. Neque tarnen, posterioribus imprimis tem- 

 poribus, omnes philosophi veteres arctis bis finibus circumscribi se passi 

 sunt. Imo ipse iam Socrates , // rogatus aliquando , cuiatem se esse dice- 

 ret: //mundanum," inquit, totius enim mundi se incolam et civem arbitra- 

 batur" 2). Quae sublimis sententia a Stoicis imprimis explicita est et 

 adornata. Ipse adeo iam Zeno hoc omnium maxime praecipiebat : //Ne 

 urbibus aut gentibus vivamus distincti, diversis iuribus dissociati, sed 

 omnes homines existimemus unius gentis esse et civitatis imius socios, ut 

 una sit omnium vita et veluti communis aliquis grex unus" ^). Et vero 

 quo magis Graeci Romanique cum aliis gentibus commercium habuere, eo 

 magis huius rei invaluit desiderium. Plutarchus adeo, gentibus plurimis 

 excolendis et coniungendis Alexandrum m. voluisse illi pliilosophiae desi- 

 derio satisfacere, iudicabat 4). Cicero autem //caritatem generis humani 

 dicebat unam verissimam esse iustitiam" ^). Et Seneca unam semper 

 volebat esse //magnam rempublicam, Deorum honjinumque omnium socie- 

 tatem" «). 



Quem igitur Iesus oriturum dicebat, //gregem unum" pastoris unius, 

 quodque Paültjs suo iam tempore adesse et increscere docebat //corpus 

 unum" ecclesiae , in quo ut conditionum generumque , ita etiam gentium 

 sine discrimine omnium homines consociarentur , huius magnae generis 

 humani societatis veteres philosophi praesensionem egregiam habuerunt ; 



') De Repnll. L. IX ia fine. 

 2) CicEBO, Tusc. Quaest. V, 37. 



^) PiuTAEcnus, äe Alexandri fortuna aut virlufe, I, p. 329 A. sive ed. 'Wyttenbachh 

 T. II, p. 84S seq. 

 ») 1. 1. 



5) De Fin. L. V. c. 23. Conf. de Offic. IXl. 5 , 6. 

 ^) V. c. De otio Sapieniis, c. 31. 



