158 L. G. PAKE AU 



ingenio: atque adeo quod verissime est humanuni cum eo quod prorsus 

 divinum est, natura sua conspirat. — Praeterea si sapientissimi olim 

 uaturae nostrae indagatores humanas necessitates naturaeque desideria alte 

 persenserunt luculenterque pronuntiarunt , gratiae sane nobis sunt maximae 

 liabendae Deo, qui illis necessitatibus penitus satisfecit, desideria liaec 

 perfectissime implevit. — Insuper mihi videor verissime dicere , in homiue 

 explicari nihil unquam posse aliud , nisi cuius sit ingenio suo capax ; atque 

 adeo Iesu consilium homines omnes consociandi tum demum vere attingi 

 posse certoque aliquando penitus effectum iri, si hominum omnium na- 

 turae congruit, necessitatibus humanis plane satisfacit divinum ipsius 

 Euangelium. 



Deinde ad argumenti pretium ex vero aestimandum minime hoc est 

 negligendum : perfectionis illam in antiquitate praesensionem üt ipsam apud 

 veteres imperfectam fuisse et cum ingenti iunctam desiderio. — Uti enim 

 adolescens adultae et virilis aetatis perfectionem imperfecte admodum prae- 

 sentire solet, ita in adolescente geuere humano non nisi imperfecta erat 

 praesensio eins perfectionis, quae, utpote nondum patefacta, neque conspici 

 oculis necdum ex vero animo comprehendi poterat. — Ipsa illa laudatissima 

 hominis cum Deo similitudo ita fere erat comparata , ut , prouti artificem 

 summum reliqui artifices mirantur et propterea imitari student, ita Daum 

 imitetur homo. Intimam illam hominis cum Deo communionem et reli- 

 gionis eam vim, qua, ut patrem optimum filius diligit, amat, toto animo 

 amplectitur, sequi per vitam omnem vult, ita patrem Deum amant filii, 

 ut unus ille , qui perfectus erat Dei Filius , hanc igitur veteres ne suspicati 

 quidem sunt. — Quid dicam de perfecta sive societate sive republica, in 

 qua fingcnda Plato , ut coniunctionem maximam exhiberet, ad absurdam 

 adeo bonorum, imo foeminarum communionem delapsus est. Scilicet 

 neque ille, neque quisquam aut philosophorum aut prophetarum aut 

 hominum omnino , sese erigere unquam potuit ad sublimem illam , una 

 divina animorum communione efficiendam, consociationem fraternamque filio- 

 rum Dei familiam , quam solus in humano genere voluit Jesus Christus. — 

 Quid de perfecto dicam Sapiente, quem sine peccati aut macula aut certe 

 recordatione ne fingere quidem audebant veteres ; nam , ut Zeno et Sexeca 

 aiunt, //etiam cum in eins animo vuluus sanatum est, cicatrix tarnen 



