ORATIO. 161 



Salvos vero etiain esse Professores omnes, ipsos etiam Viros Clarissimos 

 DE Groot , VAN Hall et van Rees , e morbo convalescentes , impense 

 laetamur. — CoUegarum coniunctissimorum nonnullis tristiora , aut etiam 

 tristissima acciderunt, compluribus vero etiam contigerunt laetiora multa. 



Die 1 6 mensis Decembris tu , amicissime Müurling ! peractorum in 

 Euangelii praeconio 25 annorum memoriam recoluisti, modeste, ut soles, 

 et laete. Laetissimo et grato erga Deum animo tecum recoluerunt collegae , 

 discipuli , et amici , qui tibi sunt plurimi. Namque tu Euangelium uti 

 praeconio ita vita tua sie commendare soles , ut non nobis modo , Acade- 

 miae civibus, sed et coetus Christiani sociis egregie prosis. Te, ut animi 

 sanitate viges, ita etiam corporis sanitate atque vigore florentem diutissime 

 reddat Deus O. M. , ut Ecclesiae aeque atque Academiae insigni pergas 

 esse emolumento, discipulosque Euangelii praecones informes plurimos, tui 

 quam simillimos. 



Brevi postea, eiusdem mensis Decembris die 21 te salutavimus, aesti- 

 matissime de la Faille ! quum per quartam saeculi partem munus tuum 

 Academicum peractum celebrares. Quod ut ipsi toto animo egimus, ita 

 te salutantes audivimus permultos, tibi penitus devinotos, imprimis disci- 

 pulos et qui nunc sunt et qui antea fuerunt , gratissimo animo Optimum 

 te magistrum laudantes. Alacri, quo es, animo tu, favente Deo, sie 

 vivere pergas, ut et doctrina insigni et vero eximio tuo exemplo medicos 

 informes egregios, simulque huius urbis et regionum circumiacentium 

 incolis prosis admirabili tua medicae artis sagacitate. 



Tibi , Collega optime van Kerckhoff 1 cum lectissima et tibi dilectissima 

 virgine initum matrimonium valde gratulati sumus. Prosperam tibi et 

 uxori tuae vitam largiatur summus rerum humanarum Moderator, ut et 

 ipse laetus vivas et hilari animo pergas societati humanae et Academiae 

 nostrae prodesse quam diutissime. 



Dolemus tecum, amicissime Hecker! fratrem tibi morte ereptum esse, 

 aetatis flore vigentem. Tu, qui in eodem aetatis flore summa cum animi 

 alacritate et indefesso studio in literas incumbis , quaeso , ita corporis 

 viribus et parcas et prospicias, ut spes nobis esse possit, fore ut in 

 provectam usque aetatem Academiae patriaeque ornamento sis atque 

 honori. 



21 



