ORATIO. 251 



manum quasi adest, de quo dubium vix movetur: de utriusque nexu et 

 dissensu, sive brevius: de Novo et V. F. um et vario. 



Per totum eius ambitum , campum hunc tarn longe lateque patentem , 

 vobiscum perambulare; quaecunque in eo reperiantur, accurate exponere, 

 me non posse confileor. Lineamentis quibusdam rem adumbrare atque, 

 huius loci ac temporis ratione habita , inprimis ad Vetus attendere Foedus , 

 sufficiat ! 



A priori rem contemplantibus ,' nihil verosimilius videtur, quam Deum 

 non nisi uno eodemque sensu paterno, quo efformaverit, ad unum quo- 

 que eundemque finem duxisse genus humanum. De alia conditione sen- 

 sim sensimque in aliam transgredi videmus res omnes creatas. Nullibi 

 pedis tanquam saitu, ab iis quae fuere ante ad ea quae iam sunt, pro- 

 perat providens Numinis cura. Sin vero locum obtinere videatur ut, 

 puncto temporis, nonnulla subeant mutationem inexspectatam, cuius ad- 

 spectus nos obstupefacit plerumque, e. g. ubi atra nubes lucidum fulmen 

 repente peperit; iis nihilominus, quibus, physicarum rerum peritia, licet 

 ad rerum origines adscendere, phaenomenorum ortum et progressum ex- 

 plorare, apparebit omnino nexum adfuisse causas inter et qui inde oriun- 

 tur, effectus, quo arcte cohaererent. 



Haud secus in re nostra ! Sub veteri iam latet N. Foedus. Ibi in nuce , 

 hie in luce, videamus! 



Sit venia verbo capiti cuique inscripto, sumtoque de arca foederis quae 

 ferebatur. Agam igitur. 



1°. De portatoribus. 



I'um de eo quod portabatur. 



Lenique de modo quo portabatur. 



I. 



POKTATOEES. 



Historicis Ulis adstipulor, qui partem a se tractandam, proponere gau- 

 dent sub viri cuiusdam praestantis imagine, quem constat, in alicuius 

 periodi rerum gestarum conditionem, habitum civilem s. moralem, maio- 



33* 



