252 I. I. M E T Z L A R 



rem vim exercuisse. Non secus ac si ista quaecunque historiae pars, eius 

 summa certe ac praecipua , se adspectui praeberent in isto , prae aliis do- 

 minante et eminente homine; omniaque fere facta et fata alicuius populi, 

 totiusve mundi, radiorum instar recurrere ad idem viderentm*, de quo 

 itidem exiisse dici potuerint centro. Sic et nobis sufficiet nuncupare nomen 

 Abrahami, Mosis , Iesaiae; quorum quisque sui temporis partes egisse 

 dicendus est. 



Abrahami aetas etiamsi vetustate ab initio Novi F. longius quam Mosaica 

 distat, ipsa tamen eius indole, multo propior existimanda. Omissis enim 

 ritibus sacris, legibusque isti Mosis tempori accommodatis , maximopere 

 inter se convenire hanc V. periodum cum toto N. F. tempore atque sibi 

 suaviter respondere vicissim, quisque videt. Nee aliud quid temporum 

 lapsus effecisse videtur, quam ut ea quae semel a Deo data atque a ho- 

 mine erant recepta , magis magisque sint exculta. 



A Numinis supremi iam pridem cultu aberraverat genus humanum. 

 Ecce, consilium, Deo dignum, hominique idem saluberrimum , secum 

 reconciliandi genus illud disiunctum, incipit prodire in lucem , desoendere 

 in animos eosque flectere ad meliora, modo, in caeteris Dei operibus con- 

 spicuo rebusque humanis, eique conveniente i. e. lente festinando. Unum 

 seligit Dens bominem , transit ad unam familiam , pergitque ad populura 

 unum ut sie tandem aliquando , amore suo paterno , complecteretur totum 

 terrarum orbem. Iam ille amor non potuit non splendore sibi proprio , 

 prima sua apparitione, elucere quam maxime et flectere animos eius gratiae 

 capaces , cupidosque. Ille , primus inter pares , Abrahamds , iugenii acu- 

 mine forsan minus, at vero aliis praestantis animi dotibus eo magis instruc- 

 tus; fiduciae, obedientiae, magnanimitatis documentum idque ita eximium 

 praebuit, ut nos, obliti quibus vixerit temporibus, seriori aevo eoque 

 christiano vitam cum degisse credamus, eumque ipsum iam adspexisse 

 novum qui procul tunc aberat diem. 



Haec omnia, quae in hoc viro praeclaro observamus, iis quae ro/p j;/orp 

 Tov Oiov in N. F. adscribuntur , ab iisque ibi desiderantur , parum dissi- 

 milia sunt habenda. Parum dissimilia, inquam, i. e. non prorsus eadem. 

 Adeoque quum sit unum, varium etiam hie est N. T. et V. 



Novum enim illud non sinit nos esse et manere vrpiiovg sed vioi ut 



