ORATIO. 253 



fiamus voluit filius ipse Dei non auctoritate sed proprio motu ducere 

 atque intemo animi sensu sibi iunctos nos facere studet, sie ut ipse est 

 cum Deo patre unus. Taceam de miraculis, quae plurimis impedimenta 

 potius sint, quam quae ad fidem permoveant adminicula. Ipse, qui patra- 

 verat , ea vocat : rd k'qya , tribuitque Deo. Miraculorum minus iusta for- 

 sitan est denominatio. Mirandum nimirum multo magis videretur si ille 

 eminens prae ceteris omiiibus, inter quos, qui ipsi, dotibus suis, multum 

 praestare se putent prae multis; si ille, inquam, qui humanae cum divina, 

 modo perfecto, i. e. arctissimo in varietate consensu iunctae sibi conscius 

 fuit naturae. Iure mirandum dico si nil unquam dixisset, fecissetque quod 

 non aeque bene a minus praestantibus dici , efficique posset. Nostrumne 

 est terminos definire, quos hominis natura, ad culmen perfectionis sublata, 

 attingere queat tandem? Omissis miraculis, iisque omnibus quibus disci- 

 pulorum inscitia censeri possit magistri laudem nimis tollere voluisse in 

 altum. Inscitia illa exhibet testimonium minime despiciendum , ipsum 

 lesum fuisse heroem moralem, cui essent animi ddes et sapientia tarn 

 sublimes , eoque ipso tarn alte supra amicorum captum sitae , ut ne du- 

 bium quidem manere possit, num illi, humanitatis stuclüs non exculti, suis 

 ipsi viribus , divinam istam imaginera depingere potuerint , nisi ante oculos 

 eam haberent. Non idealem, ut vocant, de qua sola mens capiat notio- 

 nem , verum in re positam praebet nobis filius ille unicus adspiciendam 

 imaginem realem eamque tarn sublimem ut ante susceptas easque meliores 

 opiniones de bono , vero et pulcro , puriores etiam et sublimiores fieri vide- 

 amus et inde ab historia capere lumen, robur et firmamentum quantivis 

 pretii aestimandum. 



Abrahamum amicum Dei vocatum fuisse concedimus, verum non ad 

 summum illud culmen evectus fuit ipse nee alios evehere potuit. Praestan- 

 tius itaque novum contendimus esse , comparatum cum altero illo veteri. 



Progrediamur ad alteram periodum Mosaicam. 



Primo obtutu ne umbra quidem remansisse videtur pristinae illius an- 

 terioris periodi lucis, neque haecce noya periodus aliquid continere quo 

 aliquatenus conveniat cum N. F. Novum scilicet ex intime pectore ut 

 hauriamus pietatem , qua Deum amore et reverentia prosequamur , postulat. 



