256 I. I. M E T Z L A R 



ternis quaererent animi tranquillitatem et salutem. Ipsi saltein supra ex- 

 terna evecti stabant atque fovebant de Dei cultu et cognitione, opiniones, 

 quibus consideratis , et nos de nostri aevi hominibus ut quondam de suo 

 populo Moses , lubentes foveremus : Utinam omnes essent vates ! 



Omnes fere V. F. vates , quam maxime ceteroquin diversi , unutn ali- 

 quid inter se habuere commune; omnes nimirum in eo consentiunt ut de 

 futuro tempore demum aureum iliud aevum sperent; hac in re magnopere 

 dissentientes ab iis inter ethnicos poetis , qui suo longe antiquiore tempore 

 fuisse et dudum iam praeteriisse canunt feliciorem eam aetatem. 



In multis adeo V. se assimilare videtur Novo et tarnen ab eo discrepare 

 censemus. 



Futura eos praevidisse vidimus, de iisque praedicasse et nobis quasi 

 digito monstrasse diem illum beatum. Iam vero , N. audientibus , nonne adesse 

 praesentem dicit horam istam? Spes ihi nos suis transfert in futura tempora 

 alis. Hie vero fides tranquillam suain collocat sedem et consequi permittit 

 statim quod alterum de postremis demum temporibus exspectare nos iubet. 



Ad haec; felicitas illa olim aliquando oritura, depingitur nobis a Pro- 

 phetis, vividis quidem coloribus, sed sumtis a rebus terrestribus. Non 

 deest quidem omnino praedictio eius salutis cui iuncta esse debet animi 

 mutatio, illius salutis recuperandae tanquam conditio. Praevalet tamen 

 descriptio cuiusdam felicitatis, homini, sensibus addicto, gratae et cum 

 certa quadam terrarum superficiei renovatione iunctae, ac si ab ea reno- 

 vatione esset exspectanda hominum prospera conditio. Eo certe sensu 

 accipi posse plura Prophetarum vaticinia et ita revera accepta fuisse atque 

 intellecta a magna populi parte, tristibus affirmat posteriorum temporum 

 documentis historia. Novum F. quum ex intimo animi sensu tantum 

 fontes fluere declaret verae salutis humanae; hinc etiam quanquam in 

 pluribus unum , varium tarnen dici meretur cum V. comparatum. 



II. 



DE EO QUOD PORTABATUR. 



Transeamus iam ad illud quod portatur. Nil aliud quam Dens ipse 

 fuit unquam eiusque cultus atque cognitio. Eum cultum nimirum et quae 



