258 I. I. M E T Z, L A R 



ceteris neglectis gentibus. Pueiilibiis animis , quales Patriarchis adscribere 

 non dubitamus, potuit esse solatio illa de Deo, tanquam Deo suo, pa- 

 trumque suoruin , opinio. Familiaritatis quid inerat isti sentiendi rationi , 

 qua firmius niti poterat fiducia. 



N. F. patefacit eundem Daum, cuius provida cura, dum complectitur 

 omnes omnino , cuique nostrum tarnen adesse videtur et quidem ita , ut 

 quasi uil aliud sibi sit agendum , quam curam omnem inteudere suam , 

 ne quisquam quid detrimenti capiat. lam vero fiduciae illi intimae nil 

 nocet persuasio: illum esse omnium patrem. 



Periodi Mosaicae nota diacritica in eo conspici videtur quod sanctilatis , 

 severitatisque notiones de Deo prae aliis dominium quoddam exercent. 

 Hae quidem notionibus misericordiae et benevolentiae sunt mixtae ; sed 

 tamen , etsi ita mitigatae , ad eandem ducunt persuasionem de Deo domino , 

 quem timebant veluti servi durum herum. Sanctus, ter sanctus est Deus 

 ' vox fuit clamantis ad populum. Lucebat veluti ignis illa Domini sancti- 

 tas, usque revocabatur illud in memoriam ut a malo deterrens, ad bonum 

 excitans, hoc Deo proprium ante oculos haberent ubique. 



Eandem tribuit N. Enti supremo proprietatem estque adeo unum. Atta- 

 men argumenti summam N. P. in amore positam esse, patet, qui vero 

 amor sanctus est, ne perversa facihtate, veluti inter homines fieri solet, 

 deperdat quos servare intendit. Itaque minime proponitur Deus ac si tmnc 

 sanctus, mitic benignus sit habendus; sed ut unus idemque qui nuuquam 

 denegat amorem , nunquam amittit sanctitatem , sancti amoris semper planus. 



Restat ut breviter aliquid moneamus de eo quod periodo propheticae 

 peculiare et proprium est. 



Prophetae maiori quadam cura cogitasse et locuti fuisse videntur de 

 Deo aeterno ; ad quam contemplationem Numinis supremi eos perducebat 

 teniporis sui ratio, popuhqua conditio, nee non munus quo fungi debe- 

 bant. Ulis nampe , quibus Prophetae vixerunt , tamporibus , populi sors 

 fuit ac vitaa conditio infelix plerumque. Quid iam ? Unde solatium ? 

 A praeteritis? Nil nisi memoria tristis. Ex iis quae adessent? Nil fere 

 nisi quod deprimeret graviter meutern. Nil iis supererat amplius praeter 



