260 I. I. M E T Z L A R 



lam vero nonne itidem praecipua pars N. F. est forma historica? Nonne 

 iuilübitaiu istam luethocluni videraus a Servatore in parabolis ? Etiam nunc 

 magnam vim et efficaciam illa loquendi ratio tenet in hominuin animos. 



Est igitur consensus hac in re Novi cum V. F. 



Quod attinet ad Dei cultum periodo Mosaicae inprimis proprio; primo 

 nutu nil inter se commune habuisse videnter N. et V. F. 



Illud enim absolvit ab omni lege, omnique ritu. Non hie vides tem- 

 plum, altare nee sacerdotem ne quidem sacrificium. Animi sensu Deum 

 esse coiendam, erga Deum gratum esse debere ex intimo pectore, bominem 

 docet. Habent tamen quo conveniunt. 



Generatim enim statuendum est V. F. non adeo per ipsam legem, eius- 

 que verba, sed multo magis symbolis , rebus oculis sensibusque obiectis, 

 populum Dei cultum edocere voluisse. 



In bis igitur quodammodo convenit cum N. quod scilicet etiam ante 

 oculos ponit et pingit illud quo cuiusque notione ac sensu imbuere tentat 

 animos ; adspectu igitur atque observatione magis quam verbo et dogmate, 

 ad Deum vult ducere hominem. Attendamus modo ad illius V. F. cultus 

 praecipuam partem ; sacrificium nempe. Etiamsi superficies rei nullam 

 similitudinem exhibeat nobis, nihilominus, penitus magis indagantes, in- 

 venimus et hie convenientiam. Homo nimirum peccato a Dco remotus, 

 infelicem et miserum se non sentire non potuit. Procul a Deo, procul a 

 salute. lam, quomodo animus denuo propior Deo fieri et deberet uifposset, 

 sub V. F. sacrificio designabatur. Victimae enim sanguis continere dice- 

 batur animum. Animus sacrificantis , cuius loco substituta erat victima 

 (id , quod manuum impositione significabatur) peccato remotus a Deo , 

 denuo Ei reconciliabatur atque propior fiebat, quod sanguinis adsper- 

 sione ad certam sacram partem Numinis supremi tanquam sedem indi- 

 cabatur. 



lam , quod eo modo adumbrabat sacrificium , revera factum est a 

 Christo, qui se ipse dedit, devovitque Deo, atque nos docuit in ipsa 

 devotione animi verum Dei cultum esse positum, veramque reconcilia- 

 tionem quaerendam. 



