ORATIO. 261 



Tandem, etiamsi, uti vidimus, signis, sacrificiis, ritibus externis , magna 

 V. F. pars absorbeatur , haud tarnen ab linguae usu abstinuit. Vox et 

 verbum ubique vehiculum censendum est quo communicabautur mentis 

 cogitata, animique sensus, explicabantur historiae facta. Prae ceteris vero 

 Prophetico aevo proprium dicendum. Verla facere , loqui fuit et sub V. 

 Prophetis , et sub N. F. Apostolis mandatum solemniter et saepius 

 repetitum. 



Praeterea in ipso dicendi genere magna est convenientia. Notum 

 cuique quidem V. hebrai'ce , N. Foedus graece esse conscriptum. At- 

 tamen in ista varietate esse consensum , quis neget ? In loquendi for- 

 nuüis, dictionibus, sermonis idiomatibus N. cum V. valde conveniunt. 

 Hebra'ice cogitasse, hebraica loquendi ratione usos esse scriptores, lucu- 

 lenter patet. 



Ut taceam de poetarum scriptis; prosa oratio omnino simplex est dicenda. 

 Habet in ipsa simplicitate , ab omni artis studio maxime remota, laudem 

 eamque profecto minime exiguam. Non alicuius artis splendida progenies 

 est illa simplicitas, sed naturae modesta filia. Quotiescunque enim in 

 rebus paullo uberius enarrandis versantur scriptores, eas ita enarrant ut 

 non legere eas descriptas, sed iis ipsi interesse videamur. 



De utroque F. idem hoc valet. Nominare sufficiat Iosephi historiam et 

 parabolam de filio perdito. 



Sic etiam utrique proprium est sapientiae sedem quaerere non , veluti 

 nos solemus, in capite sed multo magis in corde. Sic Ps. XC: 12 legi- 

 mus : Doce me meos numerare dies ut cor sapiens consequar. Nil aliter N. 

 Ibi est de discipulis: //Tardi et bruti cordis" Luc. XXIV: 25. Confe- 

 ratur Epist. Ephesina I: 18, ubi Siavoiug lectio interpolata est et resti- 

 tuenda xccgdtag, ita ut legatur: nBcpartafievovg rovg d<p&aXjuovg r^g 

 xagdiag. 



Speciatim quod V. F. spectat. Pauper et locuples simul est eins bene 

 loquendi thesaurus. Sic , cogitare Hebraeis erat : secum loqui. Rem quam- 

 cunque fere deuotant secundum agendi rationem ei propriam. Ita exire , 

 inire iis fuit quod nos diceremus: res suas agere. Diligenter quid efficere, 

 iis est : mane surgere. Iter suscipere : annectere sandalium. Omnia vivunt 

 et agunt; verba, verbalia fere omnia in hac infantium lingua eaque apta 



