AUDITOEES HUMANISSIMI, SPECTATISSIMI! 



Lonstat inter omnes veteris Philosophiae non prorsus ignaros, 

 antiquissimos Graecorum Philosophos in rerum inquisivisse naturam, men- 

 tem vero liumanam nou explorasse, neque ad viam, quae ad rerum 

 cognitionem ducat, animum attendisse. Socrati autem Dialectices initia 

 debentur, quam excoluere postea plato et Aristoteles. Plato a rebus 

 in sensus cadentibus, quae hominum vulgo esse videntur, eas distinxit, 

 quas solas revera esse dicebat, sensibus non percipiendas , sed mentis 

 tanquam oculis contemplandas. Eorum autem, quibus universa platonis 

 doctrina non placebat, multi liactenus Uli assenserunt, ut aut cognitioni e 

 singularum rerum consideratione oriundae longe praeferrent eam, quae soIi 

 rationis debeatur luci, aut hanc unam scientiae nomine dignam iudicarent. 

 Sed ut plato statuit ad rerum adspectabilium notitiam sensuum perce- 

 ptione opus esse, ita etiam hi non negaut rationem experientiae uti admi- 

 niculis ad copias in sinu suo reconditas in lucem proferendas. 



Omnes igitur fere in eo consentiunt, sine accurata rerum inquisitione 

 nihil sciri posse: eorum autem numerus magis magisque accrevit, qui viam, 

 quam experientiae dicere solemus, tanquam unice veram consectarentur. 

 Neque tarnen hodie desunt, qui experientiae opponant, quam dicunt, 

 speculationem, rationem scilicet aut magis aut unice philosopham. 

 Praeter eos, qui nihil verum certumque existimant, nisi quod aut sensui 

 externe internove debeatur, aut iusta inde ratiocinatione eliciatur, sunt 

 nonnuUi, qui bis terminis rerum scientiara finitam esse nolint, mentis 

 jiropriam esse supellectilem arbitrantes. Alii rursus omnia, quibus scientiam 

 nobis comparamus, ipsis rebus sensu perceptis, alii nonnulla mentis actioni 

 adscribunt. 



