\ 



ORATIO, 35 



tianus tandem Laud ita magno intervallo velut uno ictu rem publicam ex- 

 hausit; — qiiamquam ne tum quidem adeo virtutum sterile seculum fuit, 

 ut non et bona exempla proderet, literarum quae potuerunt esse nisi flac- 

 cescentia studia, quae fuit reapse nisi miserrima condicio? Quid, quod 

 vel mortuos laudare capitale fuit, suntque triumviri designati, qui iu comitio 

 ac foro monumenta clarissimorum ingeniorum subdito igne coucremarent? 

 Non teneo me, A.A.! quin hoc loco in memoriam vobis reducam histori- 

 corum disertissimi iudignabundam eandemque gravissimam vocem. // Scilicet 

 illo igne vocem populi Romani et libertatem Senatus et conscientiam ge- 

 neris humani aboleri arbitrabantur , expulsis insuper sapientiae professoribus, 

 atque omni bona arte in exsilium acta, ne quid usquam honestum occur- 

 reret. Dedimus profecto grande patientiae documentum, et, sicut vetus 

 aetas vidit, quid ultimum in übertäte esset, ita nos, quid in Servitute, 

 adempto per inquisitiones et loquendi audiendique commercio. Memoriam 

 quoque ipsam cum voce perdidissemus , si tam in nostra potestate esset 

 oblivisci quam tacere" ^). 



Convenit in hanc Com. Taciti orationem , A. A. ! quod dictum est de 

 egregia pictura : decies repetüa placeUt. Ut vero in his prudentissimi viri 

 verbis nescio quae amara dulcedo nos capit tenetque, ita admiramur saga- 

 citatem, qua deinceps quum praedicaret seculi sui libertatem et felicitatem, 

 imminens literarum Romanarum exitium tanquam praenuntiavit. //Natura 

 tamen infirmitatis humanae tardiora sunt remedia, quam mala, et ut Cor- 

 pora lente augescunt, cito exstinguuntur, sie ingenia studiaque oppresseris 

 facilius, quam revocaveris." Aut ego fallor, aut hoc est praesentia acute 

 perspexisse, hoc vatis instar cecinisse futura. Et mihi quidem, A.A.! 

 Taciti illa verba quum saepius in memoriam redire soleant, tum rediere 

 nuper argumentum cogitanti, de quo dicens auspicarer munus, quod Regis 

 Augustissimi benignitate in me collatum gaudeo. Ut paucis rem conclu- 

 dam, Visum mihi est neque ab hac sollennitate alienum, nee vobis ingratum 

 fore, si dicerem de literanm, praesertim Latinarum, apud Bomanos sliidiis, 

 Nerva Traiano Imperatore. Quod quidem iam acturus vos ut attente, 

 ut placide, in primis ut benigne me audiatis, etiam atque etiam rogo et 

 obsecro. 



Auetor igitur rarae temporum felicitatis , reddita antiqua sentiendi dicen- 



5* 



