38 I. G. HÜLL EM AN 



Paeiie credideris, satisfacere eum voluisse Martialis '") sui desiderio, vere 

 conquesti : 



Temporibus nostris aetas quum cedat avorum, 



Creverit et maior cum Duce Woma suo: 

 Ingenium sacri miraris abesse Maronis, 



Nee quemquam tanta bella sonai-e tuba. 



Sed laborem Silius sibi sumpsit suis viribus longe maiorem. Quamvis 

 enim a digressionibus , locorum et rerum descriptionibus, notationibus 

 etiam morum eius Punica multum laudis mereantur , eadem tarnen referunt 

 passim adstrictam potius numeris historiam, quam adsurgunt ad Aeneidos 

 praestantiam et epici carminis maiestatem. 



Eü satis houesta nomina, A.A.! quibus multa si adiungam, forsitan 

 ostendam quidem, quo ardore Musas Romani tum coluerint, sed floruisse 

 et viguisse haec studia noii probabo certius. Unum tarnen addere lubet 

 vERGiNiuM ROMANüM, ideo quod rem magnam et illis temporibus plane 

 singularem molitus est. Scripsisse enim praeter mTmiiambos comoedias 

 fertur, quarum in ceteris Menandrum aliosque eiusdem aetatis aemulatus 

 sit, una autem retulerit comoediam veterem, et ita quidem, ut ornaret 

 virtutes, insectaretur vitia, ut fictis nomiuibus decenter, veris apte utere- 

 tur "). Rem inauditam atque a tyrannide utcunque miti alienam vix 

 crederes , nisi ex teste praesente compertam haberes. Quamquam tota baec 

 Verginü ars non tam in seriis, quam in ludicris exercitationibus reponenda 

 videtur. Quot omnino tulerint ea tempora, poetas dicam an versificatores ? 

 hinc satis ipsi efficietis, quod cuiusdam anni toto mense Aprili nuUum 

 fere diem praeteriisse legimus, quo non recitaret aliquis i^). Delectabat 

 ea res Plinium , quem et ipsum poetarum clioro sese immiscuisse notum 

 est, quod vigerent studia, proferrent se ingenia hominum et ostentarent. 

 Cui equidem sententiae non ita facile subscripserim , qui minus benigne 

 de privatis illis coetibus existimo, quibus illa aetate viri literarum studiosi 

 sua inter se carmina, suas historias aliaque scripta, antequam evulgarent, 

 quasi recognoscenda recitare solebant. Magis placet audire testantem i^): 



Spissis indigna theatris 

 Scripta pudet recitare et nugis addere pondus. 



