42 I. G. HULLEMAN 



sua quemque voluptas Corydoni tribuisset rustico, contra bucolici carminis 

 legem *^). Si autem non toti erant in luüuscemodi nugis , haerebant in 

 veibis, Largii Licinii über ferebatur horrendo titulo Ciceromastix , quo 

 M. Ciceronem parum integre, iinproprie, inconsiderate locutum esse asse- 

 veravit, ipse neque dictu neque auditu digna commentatus ^^). lam vero 

 ex libris si ad scholas concludimus, quod mea quidem sententia facere 

 prorsus licet, ecquid boni puerorum ingeniis ex tali institutione reduudare 

 potuit? Ecquid curae fuisse illis magistris praeceptum puteoius, //ut teneras 

 adliuc mentes more nutricum mollius alerent, et satiari velut quodam 

 iucundioris disciplinae lacte paterentur" ^4) ? Talia quid valent ad pueriles 

 animos pulchri, recti, veri iustique sensu mature imbuendos, quove pos- 

 sunt modo erudire adolescentulos ad eam quam vocamus humauitatem ? 

 Sit ita sane, ut qui vini propriam et significationem verborum, cetera huius 

 generis, non plane percepta habeat et cognita, eius nulla possit esse ars 

 critica, sine qua irrita est omnis scriptorum interpretatio, tota pliilologia 

 ad nihilum recidit; sed primum maturiori aetati haec reservanda sunt et 

 subacto magis ingenio, tum vero cavendum, ne male seduli ita hac ipsa 

 arte abutamur, ut subsidium et instrumentum quam maxime necessarium 

 cum fine studiorum temere permutemus. 

 Quoniam eo nos res deduxit, ut attendamus 



T (ju fi fiUT ly.äv nXoxdg y.al h)Yo8aiSaXi)]v, 



non importunum fuerit eo consilio haec persequi, ut mutatae extra scliolae 

 cancellos Latinitatis non accuratiorem quidem, sed aliquam tarnen habeamus 

 rationem. Fuit igitur Traiani temporum hoc in primis proprium, ut sen- 

 tirent Romani, quantopere ab avita virtute descivissent , et assequi illani 

 optimus quisque acerrime certaret. Maiorum vestigia sequi, ubi recta via 

 illi praecessissent, quum aliis in rebus honestissimum putabant, tum in 

 literis elegantioribus studebant ardentissime. Cuius quidem rei consilium 

 laudabile, eventus, quod paulo ante quasi praeteriens notavi, quia vertit 

 plerisque in servilem imitationem aemulatio, studiis ipsis tristissimus fuit. 

 Aliud esse conformari ad exemplum antiquitatis, aliud, ut ita dicam, 

 simiam agere antiquorum, Tacitus certe intellexit; voluit illud, hoc vereor 

 ne assecutus sit Plinius. Nee vos fugit , opinor, A. A. ! quod passim cou- 



