ORATIO. 43 



sulto monui, in huius seculi scriptoribus quam multi fuerint, qui aliquem 

 ex antiquis praecipue imitandum sibi proponerent ^^). Adeo Romani illi 

 etiam in literarum studiis sui esse desierunt. Sed usque eo haec servitus 

 processit, ut voces et terminationes pridem emortuas tanquam ab inferis 

 excitarent. Unde Sextum quendani carpens Martialis ^^) : 



Scribere te, quae vix intellegat ipse Modestus, 



Et vix Claranus, quid, rogo, Sexte, iuvat? 



Non lectore tuis opus est , sed Apolline libris. 



Scilicet ita demum isti eruditi sibi videbantur, ita quaedam soli scire, si 

 ex alieno seculo verba peterent et XII Tabulas loquerentur 2^), non tani 

 soliiciti an quae scripsissent dicerentque intellegerentur, quam ut reconditam 

 suam doctrinam venerantes homines stuperent. Cuius pravitatis quum 

 principia in grammaticorum ludis et scenis rhetorum quaerenda sint, valde 

 mirandum non est, si illa paulatim etiam in forum et domos irrepsit. 

 Sonantia verba et autiqua in oratore placebant mirifice; in sermone plebeio 

 in primis etiam figuris delectabantur ^^). Sed ne hoc quidem nonnullis 

 satis fuisse ostendunt quae adolescenti cuidam obiecta a Favorino accepi- 

 mus. //Tu, inquit, proinde quasi cum matre Euandri nunc loquare, sermone 

 abliinc multis annis iam desito uteris, quod scire atque intellegere neminem 

 vis quae dicas. Nonne, homo inepte, ut quod vis abunde consequaris, 

 taces? Sed antiquitatem tibi placere ais, quod honesta et bona et sobria 

 et modesta sit. Vive ergo moribus praeteritis, loquere verbis praesenti- 

 bus." Non vidit, qui haec laudavit, Gellius ^^), se modo tantmii, non re 

 ab illo adolescente differre, quum conciliaturus sibi, ubi venisset usus, 

 verborum sententiarumque elegantium recordationes , ipse obsoleta quaeque 

 ex Q. Claudii annali excerperet. Gerte enim absurdum est in Caesaris aut 

 Ciceronis verba ita iurare, quasi puri, elegantis ornatique sermonis Latini 

 notitia ex aliis fontibus hauriri nequeat; at sole occaso ex legibus XII Ta- 

 bularum defendere et dicere, non insuavi vetustate hoc esse ^^) , id mih 

 quidem nescio quid putidae affectationis habere cumque omni elegantia ac 

 veritate vehementer pugnare videtur. 



Cetera transeo, A.A.! non quod me dicentem deficit materi^s, sed ne 

 vestra audientiura patientia abutar. Neque enim uno tempore nee modo 



6* 



