ORATIO. iS 



habebant cum insanientibus furere, ne soli in scholis relinquerentur. Itaque 

 eloquentiae magister satis lepide cum piscatore confertur, qui nisi eam 

 imposuerit hamis escam, quam scierit adpetituros esse pisciculos, sine spe 

 praedae moratur in scopulo ^^). Aliquanto melius rem suam egisse Cestius 

 videtur, is qui Ciceronis actioni habitae pro Milone rescripsit. De quo 

 homine festiva est Senecae rhetoris narratio, qua cognita quum ipsum do- 

 ctorem umbraticum , tum scenam scholasticam clarius vobis repraesentabitis. 

 Sic igitur ille: wPueri fere aut iuvenes scholas frequentant. Hi non tantum 

 disertissimis viris, Pollioni Asinio et Messalae Corvino et Passieno, Cestium 

 suum praeferunt, sed etiam Ciceroni praeferrent, nisi lapides timerent. 

 Quo tarnen uno modo possunt, praeferunt: huius enim declamationes edi- 

 scunt, illius orationes non legunt, nisi eas quibus Cestius rescripsit. Me- 

 mini me intrare scholam eius, cum recitaturus esset in Milonem Cestius. 

 Ex consuetudine sua praefatus dicebat, Si Thrax essem, Fusius essein, si 

 pantomimus essem, Bathyllm essem, si eqims, Melissio. Non continui bilem 

 et exclamavi: Si cloaca esses, Maxima esses. Risus omnium ingens. Schg- 

 lastici intueri me , quis essem , qui tam crassas cervices haberem. Cestius , 

 Ciceroni responsurus, mihi quod responderet non invenit, sed negavit se 

 exsecuturum, nisi exissem de domo. Ego negavi me de balneo publice 

 exitui'um , nisi lotus essem" 3'). 



Et de scenis quidem scholasticorum satis vidimus. Ad dicendum autem 

 quantum ea institutio profecerit, ultro perspicitis, A.A.! Tantum, ut in 

 forum quum prodiissent adolescentuli , putarent se in alium terrarum orbem 

 delatos, quia ex iis, quae in usu erant, neque audiverant quidquam nee 

 viderant 3S). At iidem facundiam tamen afferebant et eloquentiam? Vero, 

 afferebant, fractam scilicet atque enervatam, talem omnino, cuius orna- 

 mentum primarium esset infinita paene et ventosa loquacitas. Ad quam 

 liuguae volubilitatem si quid forte deesse videretur, praesto erant et arte 

 sua et exemplo declamitantes Graeculi. Plerique oratores solam orationis 

 virtutem positam in crebris et argutis sententiis putabant, quas praecipue 

 in clausulis adhiberent, ut omnis locus in fine sermonis feriret aurem *'*); 

 quumque grandia et sonantia, antiqua et obsoleta verba affectarent, in 

 actionibus eorum quotidiani quoque sermonis foeda ac pudenda vitia de- 

 prehendebantur. Universe lascivia verborum , levitate sententiarum , licentia 



