46 1. G, IIULLEMAN 



couipositionis histrionales modos ita in dicendo exprimebant, ut oratoreä 

 teuere dicere, liistriones diserte saltai-e quidam haud iniuria iocarcntur '•'^). 

 Denique artiuui scientiam si spectemus, magna erat his disertis et legum 

 et senatusconsultorum ignorantia, mira contemptio iuris, philosophiae et 

 exquisitioris doctrinae despicientia ^i). Haec igitur umbratilis, liaec plena 

 fucati nitoris eloquentia antiquis illis forensibus certaminibus successit, 

 quum submota a curis publicis multitudo tanquam animi remittendi causa 

 in foro otiaretur, viros autem nobiliores vixdum excitaret id quod libera 

 re publica sibi persuaserant, neminem sine eloquentia aut adsequi posse 

 in civitate aut tueri conspicuum et eminentem locum ''^). Hoc addam, 

 iam eo impudentiae tum processum esse, ut non tantum audacissimus 

 quisque magnaque ex parte adolescentuli obscuri ad declamandum in forum 

 transirent, vel potius irrumperent; sed sequerentur auditores, actoribus 

 similes, a mancipe conducti et redempti, qui dato signo infinitos clamores 

 commovereut. Est ergo non tarn re quam dictu mirabile , A.A.! hos ipsos 

 clamores quasi normam factam esse, ad quam suum de facundia oratoris 

 iudicium etiam qui non audissent satis certo dirigi posse putabant. Quid 

 multa? Videbatur ille pessime dixisse, qui laudatus esset maxime ^3). 



Reliquum est ut rationem habeamus philosophiae. Haec autem a literis 

 Latiuis nunquam abfuit magis quam illis de quibus agimus temporibus, 

 usque eo ut nullus tum invenerit explanatores vel interpretes. Philosophiam 

 qui scriptis illustrarunt Graeci fuerunt, quorum, ut praetermittam in patria 

 iam degentem plutarchüm chaeronensem, maxime inclaruerunt Stoicorum 

 placita professi hierapolitanus efictetus, Musonii Rufi discipulus, et 

 PRUSANus BIO sive CHRYSOSTOMUS ; inclaresccre etiam coeperunt theo smyr- 

 NAEüs et Graecis facile adnumerandus favorinüs arelatensis. Horum 

 ille Piatonicam philosophiam cum Pythagoreorum doctrina coniunxit, qua 

 ipsa tum aliquam nominis famam consecutus est apolloniüs tyanensis; 

 Favorinüs autem, Dione praeceptore usus, Romae et rhetoricam et philo- 

 sophiam professus, dignior est qui in sophistarum quam in philosophorum 

 numerum adscribatur. Sub haec enim tempora genus Graeculorum quum 

 in Asiae oppida et Athenas haud ita pridem irrepsisset, etiam in caput 

 imperii Romam delatum est, ubi sophistica sua doctrina pariter philoso- 

 phiae atque eloquentiae quidquid remanserat commiscuit et pervertit. Quae 



