ORATIO. 



51 



nos quoque brevi devinciamur, equidem lubentissime contendam vos pa- 

 nter velle couMo. Neque arduum est quod suscipimus negotium dum 

 meam ego, vos vestram rem strenue et coustanter agamus. lam vero quid 

 mea ferat voluntas, quid toto animi ardore cupiam, bis Viris Amplissimis 

 huic vestro Cobeto aperte et plaue me declarautem audistis. A vobis quid 

 exspectem, dicam paucissimis: ea, quae sperare de generosis iuvenibus 

 licet, qui trahuntur et ducuntur ad cognitionis et scientiae cupiditatem in 

 qua excellere pulchrum putant, labi autem, errare, nescire, decipi ' et 

 malum et turpe ducunt ^4). Cuius spei plenus ego viam indicabo, 'qua 

 eam Latmarum hterarum aliarumque rerum cognitionem et scientiam vos 

 assequi, ut mihi qmdem videtur, optima possitis. Itaque hoc probe tenea- 

 tis, dux vobis esse volo, magister nolo. Nam in magisterio inest quod 

 maxime ego abominor, vos fugere tanquam pestilentiam debetis, audoriiads 

 uotio. Non est auctoritas, neque in bis literis neque in humana disciplina 

 Ulla. Cur istud? quaeritis. Respondeam M. Tullii verbis, non quia mihi 

 ahcmus sunt auctoritatis , sed quia id, quod ipse cogito, ille recte expressit. 

 //Obest plerumque iis, qui discere volunt, auctoritas eorum, qui se docere 

 profitentur: desinunt enim suum iudicium adhibere; id habent ratum, quod 

 ab eo quem probant iudicatum vident" ss). Quapropter hoc in primis 

 cavete, commilitones ! Cetera dies expediet et consuetudo nostra 



DIXI. 



