54 I. G. IIULLEMAN 



Com. Tacito Consulc laudatus (II. 1. 6). Praeter Los memorantur peoculu3 (IJI. 15) et 

 VESTRiTius spuRiNNA, poeta lyricus (III. 1. 7), sentii augurini et abkii antonini con- 

 tiibernalis, quorum buius Graeca epigraramata et iambi (IV. 3. 4, 5; IV. 18; V. 10), 

 illius poematia tanta praedicatione efferuntur, ut tacdium potius quam fidem laudator faciat; 

 quae tantura non omnis tollitur, lectis Auguvini versiculis , Epp. IX. 8. Laudantur etiam 

 lyrica et epigrammata, ut videtur, pompeu saturnini, I. 16. Tandem elegi celebrantur 

 CALPüRNn PisoNis (V. 17. 1) et in primis passieni paulli (VI. 15. 1; IX. 22. 1, 2). 



13) Horat. Epp. I. 19. 41. Cf. Saf. I. 4. 73 sqq. Non mitius est Senecac iudicium 

 Ep. LH. 



14) Horat. A. P. 419 — 433. Kationem atque indolem harum recitationum , plerisque 

 locis veterum diligenter collectis, illustravit Gierigius, Excursu I in, Plinii Epistolas. 



15) Scripsisse enim hos libros videtur intra triennium, quod fuit ab a. 92 ad 94, edidisse 

 a. 95, LX annos natus, ut eifcoit Driesen, de M. Fafjii Quiiiiil. vila p. 13 sqq., refutato 

 Hummelio, qui Vit, M. Fabii Quinliliani, P. I. p. 28 sqq., iutra annos 87 et 89 con- 

 scriptos putavit. 



16) Ex Epistolis Plinianis apparet in eo numero fuisse pompeiüm satdrninum, euu- 

 dem poetam et historiarum soriptorem (I. 16. 2 sqq.), feontonem catiüji (II. 11. 3), 



SALVIUM LIBERALEM (11. 11. 17), LUCCEIUM ALBINUM (III. 9. 7), VALERIUM LICINIANUM 

 (IV. 11. 1), lULIUM AFRICANUM et PASSIEND5I CRISPUM (VII. 6. 11). De SILIO ITALICO 



supra memoravi p. 38 ex Martialis Epiijr. VII. 62. Valde etiam exceUuisse dicendi facul- 

 tate M. AauiLiDS regulds videtur , non virtute nee honestate morum : uter enim hac in re 

 maiore fide dignus sit , Plinius (I. 5 ; II. 20 ; IV. 2,7; VI. 2) an vanum et locupletem 

 liominem fortasse fautorem expertus Martialis {Epiijr. VII. 5 — 8; VIII. 11), quaerere nihil 

 opus est. Nee dubito ad insignes eins seculi oralores referre Plinii contubernalem VOCONIUM 

 ROMANOM , ad quem scriptae sunt Epp. I. 5 ; H. 1 ; IX. 28 , Prisco Neratio ICto diligen- 

 tissime commendatum II. 13, et messiüm Maximum, cuius et libros Plinius valde proba- 

 bat (IV. 20; IX. 1) et iudicio plurimum tribiiebat (VIII. 19). Cf. adnot. Gierigii ad II. 14. 

 Denique de sardo (IX. 31), appio (IX. 35) et lULio AVlTO (V. 9. 5) incerta sunt omnia. 

 Cum oratoribus iungere iuvat, quia suo iure iunguntur, ICtorum huius aetatis nobiüssi- 

 mos, quorum quidem nomina nunc mihi suppetunt. Primus sese offert Salvii luliani prae- 

 ceptor PRiscüS iavolenus (Plin. VI. 15. 2 sq.), cuius lilri ex Cassio XV aliaque scripta 

 saepissime in Pandectis laudantur. Memoratur in iisdem, etiam ex Plinio (VI. 5. 4 sqq.) 

 cognitus, lüVENlius celsüs, cui statuam Traianus posuit (Xiphil. ex Cass. Dion. LXVII. 16). 

 Inclaruit porro i. aristo, ad quem sunt Plinii Epp. V. 3 et VIII. 14, cuiusque laudes 

 haud vulgares leguntur I. 22. His adde supra oommemoratum NERAtjüM priscdm, quem 

 Traiano Iniperatorem suocessurum fuisse multi opinati sunt , teste Spartiano Hadrian, IV. 



17) Plinius Epp. V. 5. 1 , 3. 



18) Ibid. I. 17; VIH. 12. 



19) Ibid. IX. 19. 6. 



20) Vid. auintil. /. 0. I. 4. 2, 3. 



