88 P. II AR TIN G 



si quaeritur, fieri potest, ut interdum fidem habuerit iis, qui postea hac 

 fide se indignos esse probarunt. Scüicet hoino fuit illc, cuius memoriani 

 commendamus. Quidquid autem est, eiim semper optima quaeque spcc- 

 tasse, adversarios autem, consiliorum eius houestate prorsus spreta, id 

 egisse ut, quaecunque suis commodis adversarentur, atro carbone nota- 

 rent, hoc, si quid aliud, omni dubio maius est. Atque haec causa est 

 anirai parum aequi, quo iuprimis post annum 1828 in Provinciis Regni 

 meridionalibus excepti suut eius institutiouis emendandae conatus. His 

 conatibus , etsi benevoleutiae plenis et ad animos placandos comparatis , 

 liaud fideiidum esse, quin ortos eos esse ex impuro, nescio quo, fönte, 

 nialevolentia spargebat. 



Foedus eorum, qui pendent ex Cleiicorum auctoritate et hominum, qui- 

 bus libertas in ore est, constat ex partibus adeo diversis, ut sola continea- 

 tur sociorum voluntate evertendi praesenteni rerum ordinem. Nostra nos 

 aetas luculentissime docuit, indolem utiiusque partis stabilitatem araicitiae 

 respuere. Sed notissimae illi, quae tunc in breve terapus inita est, socie- 

 tati tribueudum est , ewyckium , etsi libertatis amautem illius , quae toto 

 coelo a licentia differt, et vero progressuum in omni causa vindicem, ha- 

 bitum esse vel laudatorem vel certe reum universae administrandae rationis, 

 quam multum abest ut omni nomine probarit. 



Quis fuerit horum omnium eventus, fugit neminem. Rerum in Francia 

 anno 1830 conversionem excepit seditio Bruxelleusis , quae brevi per omnes 

 Belgii partes pervasit. Non solum civitatis administrationi, sed etiani mul- 

 torum civium saluti variisque institutis publicis gravissimum imminebat 

 periculum. Et horum quidem pars haud exigua EwrcKii curae mandata 

 erat. Itaque officii memor in maxima omnium perturbatione ipsaque anar- 

 chia tantum, quantum turbis eripi potuit, servare ab interitu conatus est. 

 Professorum originis Batavae, qui in Belgii Acaderaiis docendi munere fun- 

 gentes derepente de statu suo deiecti erant, conditionem ad se pertinere 

 existimavit eosque ratione ipsis digna adscribendos curavit Academiis pa- 

 triis, quibus haud pauci eorum decori et ornamento fuerunt. Neque ne- 

 glexit thesauros naturae, artis et eruditionis in Bibliothecis et Museis asser- 

 vatos, eaque in re non magis vigilantia eius quam honestas spectata est, 

 curantis quippe, ut quae Belgii Academiis vel Museis data proniissavc 



