I 



ORATIO. 91 



utimur, decreto. Attamen hie illic temporuai, quae tunc erant, adverso- 

 rum indicia tibi cernere videris. Quamobrem huic labori non statim vim 

 legis datam esse, haud dolemus. Sed si aliquaado, quod utinaiu brevi 

 fiat, lex de Institutione superiori ad populi delegatos fertur, optamus 

 profecto, ut baec pleraque contineat eorum, quae a viris illis doctissimis 

 sunt commendata. Sic ewyckiüs, cuius Ingenium hie quoque praestantiae 

 suae vestigia reliquit , ad nos loqui perget , etiamsi sit mortuus. 



Per quatuordeeim annos ewyckids HoUandiae Septemtrionali praefuerat, 

 quum anno 1854 in morbum iucidit adeo gravem, ut non procul a vitae 

 periculo abesse videretur. Sed vanus fuit cognatorum amieorumque metus. 

 Postquam autem ex hoe morbo eonvaluit, vir prudens et eum in modum 

 suaruni sibi virium conscius , qui modus non est omnium aetate provectio- 

 rum, tempus instare iudicavit, quo a republiea curanda decederet. Itaque 

 rogante ipso anno 1855 honorificentissime a Rege dimissus est, gratiis ipsi 

 actis pro egregüs et diuturnis in patriam meritis, habitoque hoe honore, 

 ut Minister Status legeretur. 



Tum in dilectissimam urbem patriam, quam quadraginta prope annis 

 ante , aetate florens et vix ingressus honorum cursum , reliquerat , redire 

 decrevit. Traiectum venerandum senem cum laetitiae signifieatione exee- 

 pit, et haec laetitia aliquanto post aueta est, quum ipse, qui per plures 

 annos Academiae Leidensis Curator faerat, hoc munere deposito, Collegio 

 Curatorum Traieetinorum , Praesidis nomine, adscriberetur. Dici vix potest 

 quanta cum voluptate huius Collegii socius esset. Non aequiescebat in 

 titulo honorifico, sed ipsa muneris oficia ei in delicüs erant. Omninoque 

 virum se probabat, cui in more positum erat nianus operi admovere, qui- 

 que non magis alienam industriam excitare quam industriae ipse exemplum 

 praebere solebat. Nullus fere dies praeteribat, quin rebus Aeademicis 

 operam daret. Si professores eum salutatum adibant, eum plurimum de- 

 leetari apparebat mutuis de institutione deque doctrinarum studio sermoni- 

 bus, hos etiam, quo maiore necessitudine secum coniungeret, nonnun- 

 quam convivio excipiebat. Tum dubium, utra nobis pluris esset, mitis 

 sapientia senis, longo rerum usu comparata, an amicitia viri summis hoao- 

 ribus perfuncti omnique doctrinae genere politi. 



Quum igitur die 16 m. Decembris anni 1858 nonuuUi Professores ab 



12* 



